Aangekondigde dood? Ziehier een alternatief!

Tweet

In ons blogbericht Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood? hadden we het ondermeer over piraterij (internet) en welk effect dat heeft op klassieke media. We mijmerden over drie actoren: de algehele crisis, het razendsnelle en allesomvattende internet en de doorgaans nog steeds klassieke media. De veeleer slechte toestand van die media lijkt ons voor een groot deel de kroniek van een aangekondigde dood. Of hoe zij zich helemaal niet of niet tijdig aanpassen aan de nieuwe oppermacht: het door de consument gecontroleerde en gestuurde interactieve web (web 2.0)!

Is er een alternatief? Ja! Kan gelijk wie of wat zich aanpassen? Ja! In Zijn ’social media’ interessant voor KMO’s? haalden we al een voorbeeld aan: een striptekenaar, wat kan hij/zij aanvangen met het interactief internet? Veel, zoals je in dat blogbericht zal lezen.

Of we nog een voorbeeld hebben? Ja hoor, van een al even ‘klassiek’ medium: boeken… En het wordt nog beter! De betreffende schrijver pakt in een klap ook de piraterij (zijn boeken op internet downloaden) aan. Over wie hebben we het? Paulo Coelho. Meer dan 100 miljoen boeken verkocht de goede man. Hijzelf beweert dat dit ondermeer ‘dankzij’ die piraterij is, “want illegale bestanden vergroten mijn naambekendheid en zorgen dus uiteindelijk voor meer verkochte boeken”. Wij, bij BackBone media, noemen dat effect ‘merkbeleving’. Dus heeft de wereldberoemde Paulo niet alleen een website en weblog maar ook een piratenblog. Of over ‘omhels uw vijanden’ gesproken! Of: “Keep your friends close but your enemies even closer”. En dan zwijgen we nog over zijn MySpace en Facebook profielen…

Het internet, web 2.0, de nagel aan de doodskist van klassieke media? Integendeel, het is zoals koken: je moet de juiste ingrediënten goed mixen! Maar het ingrediënt internet volledig schrappen van het menu? “Man, man, man, miserie, miserie…”

Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood?

Tweet

Klassieke, grote reclamebureaus lieten al weten dat de voorzichtigheid bij hun klanten zeer goed voelbaar is. Een ‘understatement’ van formaat, vrees ik. Of dat ook al leidde tot daadwerkelijk verlies van budgetten en/of klanten is me niet duidelijk, dus durf ik daarover (nog) geen uitspraken doen (enkel die +/- twintig ontslagen bij Duval Guillaume zijn ons bekend, verre van voldoende om representatief te zijn). Maar de voorspelbare kettingreactie vervolgt wel geruisloos haar genadeloze weg: de klassieke media krijgen het nu ook moeilijk. Zowel in België als in andere landen: De Morgen & Corelio (kranten), VMMa (TV), de Amerikaanse persgroep Tribune,… Nu ook geruchten in de Belgische Sanoma-wandelgangen…

Ironisch genoeg wijten vele klassieke mediamensen dit aan … de financiële crisis. Maar is dit niet eerder de kroniek van een aangekondigde dood? Nieuws blijft nieuws, maar de ‘dragers’ evolueren wel. Ook frequentie en snelheid namen toe. Net als bij adverteren: het blijft nuttig, maar de manier waarop verandert. Voorzagen de klassieke media deze evolutie? Ze zagen stilaan de storm naderen, maar wat ondernamen ze proactief?

Perfect vergelijkbaar met de platenmaatschappijen en de piraterij van CD’s en DVD’s, een achttal jaartjes geleden. Ondergetekende werkte op dat ogenblik bij een top-5 platenmaatschappij, te Brussel. Ik schrijf dus uit ervaring. Iedereen zag de bui hangen, maar het management bewoog amper. “Piraterij is een misdrijf!” schreeuwde men in koor. “Moord! Brand! Hou de dief!” Opmerkelijk… En gemakkelijk. Wanbeheer? Alleen maar oogsten en niet meer zaaien? Relax blijven zitten op uw achterste lichaamsdeel? Niet meer innovatief  zijn? Daar was de schuldige: de illegaal kopiërende nozems! Ziezo, zondebok gevonden. Nochtans had diezelfde muzieksector ervaring met het betreffende probleem: de muziek verdween niet, ‘t was enkel de drager die veranderde: van CD en DVD naar het internet, net zoals vroeger al gebeurde bij de evolutie van cassette naar CD en van VHS naar DVD. Toch kocht de Benelux-baas van de betreffende platenmaatschappij in het oog van die vermeende downloadcrisis een Porsche Cayenne full-option, ..diesel. Terwijl hij de dag nadien zijn promoteam meldde “dat het door de crisis niet langer meer mogelijk is om hun monovolumes te houden en dat zij dus voortaan het wagenbudget gehalveerd zien”. En wat bijvoorbeeld met die muziekgroepen aan de luchthaven? “Ach, dan haal je eerst de mensen op en dan rij je een tweede maal heen en weer om hun instrumenten op te halen”. Tja.

Wanneer vakbonden nu beweren dat deze huidige crisis sommigen zeer goed van pas komt, kan ik het niet helpen even terug te denken aan m’n verleden in de muziekindustrie. Beweer ik dat piraterij er niets mee te maken had? En dat de huidige crisis in reclame en media niet veroorzaakt wordt door de algehele malaise? Tweemaal neen! Maar wie niet innoveert en in de gekende ivoren toren plaatsneemt, kan diep vallen. Enkele weken geleden hoorden we twee hoofdredacteurs in Ter Zake zeggen “dat ze van een krant een crossmediaal platform moeten maken, dat daarin de uitdaging ligt”. Onrechtstreeks hoorde de aandachtige kijker hen toegeven dat de drager veranderde, niet het product (nieuws). Mooi, maar ietwat te laat, niet?

Wat met media op het internet? Ja ook daar worden klappen uitgedeeld, weliswaar discreter en heel wat beperkter. Kijken we naar Google: het vet is van de soep, interne bronnen beweren “dat men er in de toekomst economischer zal feestvieren”, de excessen zouden weldra tot de voltooid verleden tijd behoren. Aha! Dus het ligt niet aan de klassieke media, ook internet ziet bont en blauw! Neen, dat is niet de conclusie die ik uit dit feit trek. Wel stel ik vast dat die crisis diegenen die misschien ietwat boven hun stand leefden opnieuw met beide voetjes op de grond plaatste.

En neen ik ben geen vakbondsmilitant, verre van. Maar ik predik m’n geloof zonder ophouden: enkel oprechtheid zal de storm overwinnen! Oprechtheid in communicatie, zowel die van ons eigen bedrijf als de communicatie die we voeren in opdracht van onze klanten. ‘Fake’ is uit, echt is in! Klassieke reclamebureaus die alle huidige problemen snel in de schoenen van ‘de crisis’ steken? Hypocriet en/of oerdom. Jarenlang deden ze rustig verder, niet écht denkend aan hun klant, wel aan hun ‘billable hours’. Niet hoeven te innoveren, laat staan te investeren in klantencontact. Neen, u begrijpt me niet, ik bedoel écht klantencontact: je kostbare tijd met de glimlach en met een ongetemd enthousiasme investeren in je klant, hoe klein die ook is! Enkel die oprechtheid, dat samen keihard werken en proactief meedenken met de klant, enkel dat zal ons overeind houden. Crisis, welke crisis? Investeren in tijd, geduld en passie, dat en dat alleen weet uw klant te waarderen, dat voelt hij/zij, want wat echt is, kun je niet ‘faken’ maar wel na verloop van tijd ’billable’ maken!

‘Social media’: “Conversatie Prisma”

Tweet

The Conversation Prism, originally uploaded by b_d_solis.

Een leuke aanvulling op onze blog over ’social media’, eerder deze week: “de conversatie prisma”. Zoveel mogelijk ’social media’ gegroepeerd naar soort en nut. Ere wie ere toekomt: www.briansolis.com !

Tuurlijk, er bestaan ondertussen verschillende ‘modellen’ om alle web 2.0-mogelijkheden in kaart te brengen. Maar wanneer we kijken naar wat wij Europeanen nu al daadwerkelijk zelf gebruiken, vinden we dit prisma al meer dan volledig.

Schrijven we nu dat u als KKMO alles moet gebruiken of op z’n minst moet overwegen? Nee hoor. Beweren we dat we al die dingen even nuttig vinden? Verre van.
Wat vinden we dan wel van ’social media’? Lees het in ons blogbericht Zijn \’social media\’ interessant voor KMO\’s? . Ook de komende weken zullen we ons op kritische wijze nog vaak buigen over die ’social media’… Volg de conversatie en stel vragen, geef suggesties of spui kritiek! Want dat is nu eenmaal wat de dialoog ‘maakt’! Toch?

P.S.: Leuk detail: ik plaatste deze afbeelding rechtstreeks vanuit Flickr hier op onze bedrijfsblog. Een bescheiden voorbeeld van de vele nuttige en gebruiksvriendelijke aspecten van web 2.0 !

Zijn ’social media’ interessant voor KMO’s?

Tweet

We plaatsten hier op onze bedrijfsblog al vaker besprekingen en voorbeelden van ’social media’. Wie vorige blogs leest, merkt ook onze passie voor communicatie en onze bekommernis voor de (K)KMO’s op! Wanneer we het nuttig vinden voor onze klanten, nemen we één of meerdere ’social media’ op in onze communicatieplannen. Rechtstreeks of onrechtstreeks, meteen of pas na een tijdje, allen twijfelen ze aan die ene vraag: “Zijn ’social media’ nuttig en/of rendabel voor KMO’s?”

Internet wordt Web 2.0
Iedereen binnen BackBone media werkt toch al minstens 5 tot 10 jaar voor en met (K)KMO’s op het vlak van communicatie en interne organisatie. In die 10 jaar tijd evolueerde het klassieke internet naar web 2.0.
Onder ‘klassiek internet’ verstaan we ‘afzender -> ontvanger’. U plaatste een website, persoon X bezocht die site, punt amen en uit. Eenrichtingsverkeer dus. Met ‘Web 2.0′ bedoelt men het interactieve internet, het internet in twee richtingen. Soms noemt men het ook wel eens: het internet dat reageert, je van antwoord dient. Web 2.0 staat voor dialoog.

‘Social media’ … Wat?
Zijn de klassieke media (TV, radio, kranten,…) dan associaal? Neen. In de Engelstalige verzamelnaam ’social media’ mag u het woord ’social’ niet letterlijk vertalen. Hiermee bedoelen we eigenlijk ‘interactieve’ media, media waarbij men onderling zal communiceren, contact houden. Binnen die media wordt men dus sociaal. ‘Surfer X’ zal op het internet snel in contact komen met andere surfers via het wereldwijde web (2.0). U kijkt vanavond TV, maar kwam u via uw TV (on)rechtstreeks in contact met andere beeldbuiskijkers? Vandaar dus: ’social media’.

‘Social media’ … Hoe? (voorbeelden)
Hoe wordt die ‘dialoog’ gevoerd? Door te e-mailen? Neen, toch niet wanneer u ’social media’ bedoelt. Want die verzamelterm groepeert een groot aantal specifieke toepassingen op & voor het internet en/of mobiele telefonie met als doel het uitwisselen en bespreken van info, en dit in de allerbreedste zin. U kan het zo gek niet bedenken. En iedere dag komen er ’social media’ bij… Ook wij verliezen vaak het overzicht… Pfjoew… Enkele voorbeelden: Flickr, Facebook, Twitter, Netlog, LinkedIn, Plaxo, YouTube (vermoedelijk het bekendste ’social medium’ onder de leken?), MySpace, Skype, Technorati, Google (niet langer enkel en alleen een zoekmachine), Second Life, blogs (Blogger, WordPress,…), Wikipedia, SlideShare,…

Het belang van ’social media’?
a) De ‘macht’ verschuift van de leverancierszijde (verkoper) naar de klantzijde.
Met enkele muisklikken vindt uw prospect/klant vrijwel alles over u en uw producten/diensten. Opgelet, niet alleen de door u op het web gegooide site of blog, neen. Veelal dingen die u niet rechtstreeks onder controle heeft. Er zijn internetfora waar men meningen uitwisselt, blogs waar men meningen spuit, websites waar men recensies kan achterlaten en deze vervolgens via diezelfde of andere sites kan doorsturen naar al hun contacten enzovoort… Of nog erger; hij/zij vindt niets terug op het web…. In elk geval, vandaag geldt meer dan ooit de regel dat je aan het bekomen van een goede naam lange tijd moet zwoegen terwijl je een slechte naam op enkele minuutjes tijd kan krijgen. Wij aan de leveranciers/verkoperszijde zijn niet meer aan zet. Democratie en recht op vrije meningsuiting alom. Buig dat om in uw voordeel! Wees daar waar uw klanten en prospecten zijn! Blijf niet achter! Vat de dialoog aan! En praat mee over uzelf alvorens men over u praat zonder u er bij…

b) ‘Merkbeleving’!
- Zijn daar waar uw klanten zijn, dat heeft ook te maken met wat wij graag ‘merkbeleving’ noemen. Honderden, duurklinkende, vaak Engelstalige termen worden hiervoor gebruikt. ‘Brand activation’, ‘brand awareness’,… Wat een onzin. Zeg gewoon: het merk be-leven. Wat verstaan wij bij BackBone media daaronder? Het ‘wij-gevoel’. Iets waarover men fier of blij is, praat men graag over. Elk lid van de club, communiceert over die club, bij voorkeur richten ze zich tot ‘(nog-)niet-leden’. Want.. “wat een ‘losers’ zijn zij, dat ze nog niet een (bijvoorbeeld) Black&Decker boormachine hebben”. Algemeen kunnen we stellen dat uw tevreden klanten levende reclameborden worden, ze worden uw beste verkopers, ambassadeurs van uw firma. Is dat niet waarover mond-tot-mondreclame gaat? Wel dan…?
- Er is nog een tweede betekenis… Interactiviteit tussen uw bestaande klanten, het merk doen (op)leven. Dynamische dingen zijn meer geliefd dan statische zaakjes. Nieuwe klanten winnen, ja dat kan belangrijk zijn. Maar uw bestaande klanten in de watten leggen, net omdat ze wel eens uw verkopers kunnen worden, daar verliest u vaak (on)bewust heel wat punten!

KKMO en ’social media’
Moet het gezegd, in Amerika lopen ze – althans wat die dingen betreft - vele jaren voor op ons. Wat daar ‘oud nieuws’ is, is hier nog (gloed)nieuw. Maar ook in Europa bestaan er grote verschillen tussen de internationale firma’s, de lokale, grote firma’s en de (K)KMO. In België stellen we vast dat die eerste twee groepen (internationaal & lokaal maar groot) de meest gekende vormen van ’social media’ al benutten. Hetzij privé, hetzij voor en/of op kantoor. Toch moeten we zelfs bij deze groep van ‘gebruikers’ bescheiden en voorzichtig blijven. Recent verschenen weer enkele interessante onderzoeksresultaten waaruit blijkt dat heel wat kaderleden, marketing- en communicatieverantwoordelijken de dingen misschien wel bij naam kennen maar voor de rest niet weten waar de klepel hangt, laat staan hoe de klok te luiden. Anders gezegd: marketing- en communicatieverantwoordelijken weten blijkbaar niet hoe ’social media’ in hun voordeel te gebruiken. Maar de groep die er het ergste aan toe is, is die van de (K)KMO. We schreven het hier op onze bedrijfsblog al eerder: bij de ontwikkeling van het internet naar ‘web 2.0′ zijn de (K)KMO’s aan hun lot overgelaten. De grote bureaus vonden het niet de moeite zich te bekommeren om de markt van de KMO, nochtans de meerderheid in ons Belgenlandje.

Welke ’social media’ voor een KKMO?
Maar moet iedere KKMO zich op die ’social media’ storten? En waarom is dat nuttig?
Een kapper? Neen, tuurlijk niet! Wat kan hij vertellen (laten vertellen door anderen) op die ’social media’? Alhoewel, stel nou even dat hij/zij ook nog een bepaalde lijn van verzorgingsproducten verkoopt en/of op één of andere chique kapperswedstrijd een prijs in de wacht sleept, dan heb je wel een ‘verhaal’ met meerwaarde. Wat met een schoenmaker, een restaurant,…? De ene zal al meer baat hebben bij ’social media’ dan de andere. Afhankelijk van wat hij doet, welk ‘verhaal’ men heeft en wie de klanten zijn. Een striptekenaar? Hmm… Op ‘t eerste zicht niet? Fout! Kijken we maar naar het stripfiguurtje Dilbert. Heel populair en niet zonder reden. Maar het bleef op papier. Ook toen Dilbert op het internet kwam, bleef het eenrichtingsverkeer. Tot wanneer tekenaar Scott Adams en zijn team op het idee kwamen via de site Dilbert interactief te maken en hierdoor de lezers (tot op dat ogenblik passieve ‘klanten’) mee te betrekken in het product. Het principe? Scott plaatst op de site een gekende (reeds verschenen) cartoon maar laat de tekstballonnen leeg in het derde en laatste vakje. De lezer kan zelf invullen wat hij/zij wenst en het plaatsen (‘uploaden’) op de Dilbert website waar andere Dilbert-fans vervolgens stemmen voor hun favoriet.

Mis de boot niet, spring er tijdig op!
Fax, internet, e-mail, pdf,… Elke nieuwigheid werd en wordt doorgaans niet meteen hartelijk ontvangen door de toekomstige gebruikers. En al zeker niet bij de (K)KMO’s. Vaak ontstaan beschermende reacties, want onbekend is onbemind. Bijvoorbeeld: “Ik doe al jaren m’n job op deze manier, waarom zou ik dat moeten veranderen? Alles loopt op wieltjes!” … Telkens kregen die twijfelaars lik op stuk. Zelfs de eerste computers kenden in ‘t begin heel wat meer tegen- dan medestanders. En kijk eens nu…?!
Wees geen Pieter De Crem (\”Bloggen is een gevaarlijk fenomeen!\”) ! Stel vragen, leer die nieuwe media kennen en oordeel dan pas! Zelfs de gemiddelde pastoor en parochie staat vaak verder dan een KKMO op het vlak van internet, e-mail en ja soms ook al nieuwe media. Onvoorstelbaar grappig, niet? Maar minder grappig als we de cijfers van die KKMO binnen enkele jaren zullen analyseren… Ook fundamentalistische (terreur-)bewegingen zijn beter op de hoogte van die nieuwe (social) media! Hoe komt het dat ze vaak razendsnel heel wat volk overal op deze planeet gemobiliseerd kunnen krijgen, denk je? Onze planeet kent op 1 januari 2009 de allereerste Amerikaanse president die verkozen werd door voor z’n communicatie de volledige mix van offline (klassieke) en online (social) media te benutten!! \”Obama 2.0\” …

Samengevat: ’social media’ kan vaak een handig en leuk onderdeel vormen in uw communicatie. Ken uw ’social media’ of neem een kenner onder de arm. Schrijf leuke, snedige boodschappen, verzin creatieve dingen en lanceer ze op die platforms. Ze gaan een eigen leven leiden. Of voer er uw strikt zakelijke communicatie mee, dat kan ook! Interesse (geen angst of vooroordelen), een klein budgetje (kleiner dan eender welke andere vorm van adverteren) en creativiteit + goede ‘copywriting’ zijn de vereisten. Het resultaat? Wie weet…

Nu u!?
… Of bang om te ‘babbelen’ met uw contacten?  …

Tot gauw, op het web 2.0 ! Succes!

We hebben Alfred Jodocus Kwak nodig!!!

Tweet

U zal me niet geloven, maar een tweetal weken geleden typte ik een basisidee voor een blogbericht getiteld: “We hebben Alfred Jodocus Kwak nodig!!!”. En vorige week donderdag lees ik tot mijn grote verbazing dit bericht op de website van de VRT nieuwsredactie…

Ongelofelijk, niet?! Toch is het zo. Waarom vond ik dan dat we dringend die vrolijke eend opnieuw nodig hadden? We verliezen met z’n allen de puurheid, de eenvoud, onze oprechtheid. Van nature uit ben ik een optimist. Maar “het echte” zijn we laatste jaren kwijtgespeeld. Zowel in onze zakelijke communicatie als in onze privécontacten. Ja ook de huidige tekenfilmpjes hebben “het” niet meer… Alfred had en heeft dat wel! Niet moeilijk, z’n geestelijke vader is een ‘ancien’ met de niet-gespeelde onschuld van een pasgeboren zuigeling, de klaarheid van het zuiverste bronwater in zijn spreken en denken, het onverbeterlijke geloof in het goede van mens en dier en een van ambitie en naïeviteit doordrongen missionaris. Herman van Veen… Toeval of niet, die andere Nederlander had dat ook: wijlen Toon Hermans. Een zeer grote meneer! Vooral figuurlijk.

Ondertussen zijn Pluk van de Petteflet, Peter en De Wolf, Kuifje & Bobbie, Boes, Dommel, Quick & Flupke, Plons, Liegebeest, de Gummi beren, de Freggels, Seabert, Teddy Ruxpin, Bollie & Billie, Lucky Luke, Inspecteur Gadget, Tjilp de Mus, Nils Holgersson, Vrouwtje Theelepel, Babar, GI Joe, de Thunderbirds, de Bluffers, de Snorkels, de familie Robinson en kameraden in de verdomhoek geduwd door hun moderne concurrenten waarvan jong en oud beweren dat ze zielloos zijn… Onze nostalgie wordt heel eventjes gered door YouTube…

Maar ook de TV-programma’s met echte mensen verloren hun karakter, hun eenvoud, hun ’spirit’. Want wat gelooft U? Iets wat echt is! Iets wat U kan en wilt geloven! Het bewijs wordt geleverd: welk kanon schiet iedere week opnieuw alle kijkcijfers aan flarden? Witse. Met acteurs waarvan vriend en vijand toegeeft dat het ’klassebakken’ zijn. Mensen die U iets brengen, iets vertellen waarvan ze zelf overvol zijn, dat vreet U als geen ander! Kijken we ook naar Top Gear. Drie gasten met een dosis humor en zelfrelativering die echter gek zijn op auto’s! Gevolg: U en ik zitten iedere keer weer aan die beeldbuis gekluisterd!

De jaren ‘80 bulkten van zulke eerlijkheid, zulke puur en onversneden beeldkwaliteit.
“Moordspel”, “Ivo Niehe TV Show”, wekelijks cabaret met Joop Doderer en bende, “In de hoofdrol” met Mies Bouwman, “Wedden Dat”, “Merlina”, noem maar op…

Was er met die pure dingen minder geld te verdienen dan wat bijvoorbeeld Studio 100 heden schept? Neen, ik denk het niet. Ik herinner me dat van elk genoemde figuurtje er ‘merchandising’ bestond, net als nu van de huidige figuurtjes. Alleen, die van vandaag zijn … zo zielloos. Logisch, de spullen werden afgeleid van  door marketeers snel ontwikkelde en dus oppervlakkige dingen. Op zich niets ergs voor onze kinderen, klopt. Maar ik ben eens benieuwd of zij later ook zo vol van jeugdsentiment YouTube zullen afschuimen op zoek naar ‘hun Boes’ of ‘hun Smurfen’. Ik vrees ervoor…

Daarom was dat ene nieuwsbericht (de retour van Alfred Jodocus Kwak) zo leuk! Eén van onze helden is onderweg naar ons! Niet van een fabriek die misbruik wilt maken van de legende, neen, onder begeleiding van de oorspronkelijke, geestelijke vader!

Die puurheid, die eerlijkheid moet ook dringend terugkomen in de zakelijke wereld. Rechtdoorzee met elkaar communiceren loont! Objectiviteit verkoopt! Ruikt Uw klant, prospect, consument in Uw boodschap veel reclame, veel ‘commerce’? Zoef! Daar gaat hij! Verdwenen met de noorderzon!
Maar bent U objectief, durft U zowel de plus- als de minpunten aan te geven, luistert U niet alleen maar reageert U ook op iedere verzuchting van Uw klant, en loopt Uw hart en mond over van passie over Uw product? U ligt wakker van het welzijn van Uw klanten? Puur en onversneden? Knap! Uw zaak zal lopen als een trein!

Dat objectief & interactief communiceren met Uw klanten en prospecten kost hopen geld? Nonsens!
Hangt er alleen van af met wie U zal samenwerken. Een oprecht gepassioneerde ervaringsdeskundige die gek is op ‘Communicatie’ of een groot bureau dat al lang niet meer wakker ligt van Alfred Jodocus Kwak?
Aan U de keuze!

“Als ik kon toveren, kon toveren, dan…”

Hartverwarmde groeten!

Schoenmaker, blijf bij je…

Tweet

Web 2.0, het zogenaamd interactieve internet, heeft uiteraard ook nadelen. Onlangs vernam ik tijdens een marketingseminarie dat naar ‘t schijnt +/- 70% van wat op het internet ‘gegooid’ wordt niet echt ‘inhoud’ maar veeleer ‘kritiek spuien’ is.

Ik moet het nog gaan geloven ja… Soms moet je niet eens ver zoeken naar voorbeelden. Een ijzersterk, beregoed collectief van copywriters X (of dacht U dat ik ze bij naam ging noemen?!) maakte het onlangs ook mee. Eén van hun medewerkers schreef een bijdrage op hun bedrijfsblog. Plots verschijnt er een reactie van iemand die op ietwat minachtende toon de betreffende ‘blogger’ (uit dat schrijverscollectief dus) wijst op een taalfout: dat ‘poetsen’ niet hetzelfde is als ‘kuisen’ volgens de Online Van Dale maar enkel van toepassing is voor bijvoorbeeld het opblinken van koper.

…

En dan weet je het al hé… Je kan zo raden wat er zich vervolgens zal afspelen… Je denkt dan bij jezelf (en tevens in de plaats van die criticaster) : Ai ai ai, had je maar gezwegen of tenminste je huiswerk beter gedaan alvorens je op hun werkterrein te gaan bemoeien!…”

Het gepaste antwoord, van dat schrijverscollectief was al even gevat als pijnlijk grappend: “Koop een echte Van Dale, dan kun je tanden, meubelen, schoenen … en gewoon poetsen.”
Zullen we het als volgt samenvatten: Het blijft riskant iemand op zelfzekere wijze ‘aanpakken’ op haar/zijn eigen werkterrein. Toch kunnen we het niet helpen. Het zit ingebakken in onze genen. We krijgen het maar niet afgeleerd. Ga maar eens op een zaterdagavond in een voetbalstadion zitten, temidden van de supporters: 12.000 trainers rondom het veld die perfect weten hoe het dan wél zou moeten en slechts 2 x 11 personen op het veld die ongegeneerd staan te klungelen!
Klagen, zagen en de buurman zijn rekening maken, het zijn enkele van onze beruchte aangeboren specialiteiten. We lijken van alle markten thuis te zijn. Maar als puntje bij paaltje komt en de i’tjes van hun bolletjes moeten voorzien worden, dan worden we vaak naar huis gespeeld, van het kastje naar de muur… Kan pijnlijk zijn. Ik spreek uit ervaring.

Dus wat leren we hieruit? Schoenmaker, blijf bij je zool! Euhm, ik bedoel: bij je leest! Ieder z’n specialiteit, en maar goed ook! Onze specialiteiten vindt U terug op www.backbonemedia.be. Al eens een kijkje gaan nemen?

Bloggen is meer dan enkel een trend.

Tweet

De gekste ‘ontmoetingen’ doen zich de laatste tijd voor…
Zo vindt bijvoorbeeld een 80.000-tal mensen het blijkbaar de moeite om zich op Facebook ‘fan’ te klikken van iets banaal als Dinosauruskoeken en wordt er op Netlog stevig gedebatteerd over welke smaak nou eigenlijk de lekkerste is, de bruine, witte of..? Maar op datzelfde Facebook vindt Cultuur bij monde van filosofen en klassieke componisten ook haar weg. Enzovoort…

Allemaal heel triviaal, als U het mij vraagt. Maar het hoeft niet altijd zo oppervlakkig te blijven. Lenovo, de PC-fabrikant, zette een blogprogramma voor Olympische atleten op. Vanuit Peking bloggen een 100-tal  topsporters uit meer dan 25 landen en sporttakken op de hen daarvoor ter beschikking gestelde laptops en videocamera’s. Niet dat ik aandelen heb in Lenovo, maar een dergelijk initiatief vind ik best de moeite waard om aan te prijzen.

Wanneer marketing, sport & web 2.0 samenkomen! www.lenovo.com/voicesofthegames

Wanneer klassiek web 2.0 ontmoet…

Tweet

Men verwijt me soms ietwat te mondig te zijn, ietwat te kritisch. Neig ik te sterk naar Johan Anthierens of Herman Brusselmans, echt? Tijd om dat blazoen op te poetsen! Ik kan ook positief zijn, zelfs oprecht. Nog sterker: positief zijn over www.facebook.com! Asjemenou!?

Facebook, we blogden er al eerder over. Eén van die vele, zeer populaire sociale netwerk websites waar je zonder enige moeite al gauw enkele uurtjes per week aan besteed (lees verspilt), vervolgens vloekt en tot de conclusie ‘moet’ komen dat van ‘verslaving’ bijna sprake is.
Commercieel zie ik er het nut wél van in. Dan hebben we het over ‘community marketing’.  Op zich een oude term die staat voor het ontwikkelen van een ‘gemeenschap’, een ‘cultuur’ rondom jouw merk / jouw product. Maar voor de rest vind ik Facebook een ‘contradictio in terminis’. Het mag dan een sociaal netwerk website genoemd worden. Uren achter een schermpje zitten en virtueel tokkelen met Uw ‘vrienden’. Het ’sociale’ zie ik er niet van in.

Waar blijft dat positieve, zal U zeggen. Wel, wat zie ik echter vandaag per toeval op de ‘nieuwspagina’ op Facebook? De klassieke grootmeester, de Duitse Barok componist, Johann-Sebastian Bach heeft een fanpagina op Facebook waarop hij tot nu toe 23.494 fans rondom zich geschaard heeft! En zo blijken er nog grootmeesters te zijn! Knap. Ontroerend zelfs!

‘Oppervlakkigheid’, Jennifer Lopez’en en Justin Timberlake’s van deze wereld, verenigt U! Cultuur met een grote C heeft de weg naar Web 2.0 weer maar eens gevonden!

Geef ’social media’ tijd & geef de gebruiker uitleg!

Tweet

Soms, heel soms, word ik een beetje moedeloos…

Men geeft elkaar geen tijd meer, zeker niet in het zakenleven. Ja, “time is money” en al die andere vreselijke clichés ken ik ook wel. Maar ik wil het even hebben over een andere betekenis van ‘tijd’, meer bepaald tijd willen nemen om in iets of iemand te investeren. De ingrediënten ‘geduld’ en ‘tijd’ als smaakmakers bij het basisingrediënt “potentieel product/persoon”. Investeren in (werk)middelen is verre van voldoende!
Of het nou gaat om een talentvol jong paard dat te snel te vaak te jong wordt uitgeperst en dus wordt ‘verbrand’ in de paardensport, of het nou gaat om een potentieel commercieel idee dat de kans niet krijgt te groeien en te evolueren, ach… Hoeveel talent werd op die manier al niet gefnuikt!?

Aanleiding tot deze serieuze mijmering zijn de nieuwste onderzoeksresultaten van Leads United – het zoveelste onderzoeksbureau, ja. Zij namen via een enquete het Belgisch bedrijfsleven & ’social media’ onder de loep. De ondertoon in hun vaststellingen is verbaasd en/of ietwat ontgoocheld.
Ze schrikken van de lage cijfers en stellen: “het Belgische bedrijfsleven loopt communicatiegewijs niet storm voor blogs, RSS, podcasting, wiki’s en andere typische 2.0-nieuwigheden. De andere citaten laat ik hier achterwege, ze zijn bij momenten zelfs minachtend van klank.

Dat maakt me dus triest! Want ‘web 2.0′ (in normaal Nederlands: het interactieve internet) is nog maar net deftig van grond aan het komen (in de ogen van de eindgebruikers, niet in de ogen van de IT-sector tiens!) en we zouden al willen dat vrijwel ieder bedrijfje het al onder de knie heeft en in de talrijke facetten ervan reeds actief is. Wat een waanzin! Hoe lang duurde het alvorens dingen zoals de PC, e-mail en GSM bij iedereen ingeburgerd raakte?
Geef web 2.0-toepassingen de tijd, heb verdomme geduld en vooral… leg het aan eenieder op een degelijke manier uit. Digitale voorlichting draagt bij tot commerciële successen, zowel voor de web 2.0 toepassing-verkoper als voor de web 2.0 toepassing-gebruiker! Maar ja, die voorlichting, dat zaaien, dat willen de grote bureaus al lang niet meer, want dat kost tijd en dus geld en brengt niks op “in this fiscal year”. Die bekrompenheid, die pretentie zal als een boomerang steeds weer in hun eigen gezichten blijven inhakken. Alleen, wanneer die boomerang terugkomt, zit ondertussen het toenmalige “creative team” vaak al elders, op een ander hip bureau. Zeg dat BackBone Nostradamus het gezegd heeft: we moeten met die groter wordende digitale kloof beter omspringen, zeker op een ogenblik dat een nieuwe lading zeer interessante ’werkmiddelen’ zich aanbieden!

Stellen dat het niet aan de commerciële spelers op de web 2.0-markt is om die voorlichting te geven, is ronduit degoutant en pretentieus!
Dat is hetzelfde als de ouder die tijdens een oudercontactsessie tegen de klastitularis van z’n zoon durft te beweren ”dat het niet mijn taak is in te staan voor de opvoeding van mijn zoon, maar die van de leerkracht, want zij wordt daarvoor betaald!”…
Onze klanten en/of potentiële klanten zijn onze opvoedingsprojecten, onze verantwoordelijkheid. Het mag niet zijn dat we onze pubers, die hier en daar wat opvangen over web 2.0, een blog, een e-marketingcampagne, een nieuwsbrief en site door de strot rammen, onze facturen incasseren en vervolgens doorlopen!

De specialisten, alle commerciëlen, zowel in de IT als in de marketing- en communicatiesector lijken heden alle contact met de dagelijkse realiteit te zijn verloren! Ze zweven. Geen wonder dat ze dan schrikken van bescheiden onderzoeksresultaten. The self-fulfilling prophecy of het Pygmalion effect noemen ze zoiets. Een voorspelling die zichzelf heeft doen uitkomen, vrij vertaald. Want zo krijgen we een kettingreactie, wanneer de gebruiker het koopt maar er niets van snapt of het voor hem/haar niet relevant was, zal hij/zij in de toekomst nog meer haar neus ophalen voor ‘nieuwigheden’. Of een ander voorbeeld: wanneer de gebruiker niet wordt uitgelegd welke mogelijkheden het biedt, zal hij/zij nooit overgaan tot aankoop/implementatie. De ‘kloof’ tussen de ‘aanbrenger’ en de bedoelde ‘gebruiker’ wordt alleen nog maar groter…

We schreven er al eerder over, alvorens die Leads United resultaten over ’social media’ bekend raakten…
http://backboneblog.wordpress.com/2008/06/21/social-media-versus-advertising/