Facebook? Vind ik leuk! Kom, geef maar toe…

Tweet

Is het bij gebrek aan beter? Je mag hopen van niet. Er zijn immers heel wat belangrijkere thema’s om over te debatteren of te pennen. Maar je kan er in de krant en op TV nu eenmaal niet naast kijken. Bijna dagelijks is er wel een journalist die, al dan niet kritisch, z’n licht laat schijnen over sociale media en wat ze met u en mij ‘doen’. Alsof die sociale netwerken een eigen wil hebben… Niet dus. Toch niet volgens ons. Sociale media zijn voor, en vooral, door u en ik. Het is des mensen. Zo ook voyeurisme en exhibitionisme.

- “Papa, wat is het internet?”
Paps denkt na… Stilte…
- “Hmm, is dat niet dat ding waarop Facebook werkt?” antwoordt pa zijn zoon.

Een jaar geleden vonden we dat nog een leuke cartoon. Grappig. Maar wordt die spotprent niet met rasse schreden werkelijkheid? Hoe zit het binnen enkele jaren? Wat is dan de verhouding tussen sleutelfiguren Facebook, Google en het internet waarop beiden ‘marcheren’?

In een DutchCowboys.nl-artikel wijst Dominique Dewitte ons alvast op een analyse van een zekere Ben Elowitz (bedrijf: Wetpaint). Daarin staat onder andere te lezen dat alle tijd die u en ik op het web doorbrengen beetje bij beetje wordt opgeslokt door gigant ‘Facebook’. En dat uiteraard ten koste van andere sites, blijkt uit de analyse, aldus Dewitte.

Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon.
Zo herinner ik me dat we slechts enkele jaren geleden ons met z’n allen de vraag stelde hoe het zat met dat steeds groter wordende Google. Of ze niet teveel van ons wisten? Of dat nog wel ‘gezond’ was, een privaat bedrijf met zoveel macht en invloed? Ook toen al viel het woord ‘privacy’ te pas en te onpas. Anno 2011 blijven die zorgen en vragen bij heel wat mensen overeind. Alleen verhuisde hun aandacht van Google naar Facebook. Read more »

“Sociale media: maatschappelijk fenomeen, maar geen geldbron.” Pardon?

Tweet

Iets wat vaak vergeten wordt: communicatie is ook luisteren, niet alleen praten. Communicatie, dat is ook lezen, niet alleen publiceren. Dus investeer ik op bijna dagelijkse basis een deeltje van m’n tijd in het volgen van talrijke websites en blogs. Zo bracht ik nog eens een bezoekje aan de blog van Peter Desmyttere, een marketeer in hart en nieren. Twee blogberichten trokken m’n aandacht: ‘Facts & figures over social media’ en ‘Amper 15% van de bedrijven uit de financiële sector heeft een website’. Bij beide artikels hadden we echter enkele bedenkingen. Onze reacties bleken uiteindelijk zelfs langer te zijn dan de oorspronkelijke blogartikels. Oeps… Kortom, voldoende stof voor een diepere discussie. In dit artikel herneem ik alvast ‘Facts & figures over social media’. Wisselt u even mee van gedachten? Ik ben benieuwd naar uw mening!

‘Facts & figures over social media’.
In het ‘echt’ Nederlands: Feiten & cijfers over sociale media. In dit artikeltje wordt een ondertussen gekend videofilmpje getoond dat bol staat van duizelingwekkende cijfers en vaststellingen over bedrijven en sociale media, gebaseerd op een recent Amerikaans onderzoek. Maar Dhr. Desmyttere relativeert meteen: “Op het voorbije congres ‘Interact2009′ in Nederland was de rode draad doorheen de presentaties: het sociale web is enerzijds wel een fascinerend maatschappelijk fenomeen, maar ze is nog lang geen geldbron. Wordt vervolgd…” aldus de ervaren marketingadviseur.

Meteen rolde volgende reactie uit m’n toetsenbord:

“Een fascinerend maatschappelijk fenomeen” ?
Die mening, of beter, die formulering, volg ik niet. Totaal niet.

Laat al die etiketten maar stilaan achterwege. Sociale media is al lang geen ‘hype’ meer, ook geen ‘trend’, en zeker niet een ‘maatschappelijk fenomeen’. Hou het eenvoudig. Het betreft een manier van communiceren. Niets meer, niets minder.

Oké, de eerste jaren zal men de telefoon ook wel een fenomeen genoemd hebben. En ja, de eerste mensen die een fax in huis haalden, werden vermoedelijk ‘early adopters’ genoemd (bestond die term toen al wel – vraag ik me nu af ).

Maar het wordt de hoogste tijd dat eenieder stopt met er luchtig en vaak vooringenomen over te praten en te gokken. Het wordt de hoogste tijd dat men beseft welke potentiële waarde in het gebruik van sociale media schuilt. Misschien bestaan Twitter of Facebook binnen enkele jaren niet meer. En dan, dat zal ons worst wezen. Want dergelijke toekomstige veranderingen doen niets af van de intense, interactieve en rechtstreekse vormen van contact die voortaan mogelijk zijn tussen bedrijf en prospect/klant.

Het gaat dus niet over Plaxo, LinkedIn of Twitter. Dat zijn allemaal slechts verpakkingen, toestellen. Wel gaat het over de boodschap, over de dialoog.

“..maar het is nog steeds geen geldbron” ?
Dergelijke zinnen duiden op een overschatting of nog erger, op een onderschatting van sociale media.

Is een bedrijfsfolder meteen een ‘money machine‘? Is een visitekaartje meteen rendabel? Brengt een zakenlunch met een klant meteen geld op? En nu komt de beste: is reclame, adverteren op radio tv of in print (gedrukte media) een geldbron?

Wel waarom zouden sociale media dit dan moeten zijn? Het gaat over communicatie, over een rechtstreekse dialoog tussen u en uw klant. Niets meer, niets minder.

De vraag is dus niet: moet m’n bedrijf in sociale media omdat het me wel of niet geld kan opbrengen. De vraag is wel: wil ik met m’n prospect en klant ‘babbelen’ alvorens m’n concurrent het doet?

Aan eenieder de vrije keuze!

En u? Wat denkt u?
Of om het op z’n ‘Nederlands anno 2009′ te zeggen: “a penny voor uw thoughts!?”

Zal u voor nieuws op internet betalen?

Tweet

Als het van mediamagnaat Rupert Murdoch afhangt, is het weldra voorgoed gedaan met gratis nieuws op internet.  Het is zeker niet de eerste keer dat hij ons trakteert op dergelijke uitlatingen.  Alleen, nu beweert hij dat ‘zijn’ News Corp reeds ver gevorderd is met de concrete voorbereidingen ervan.  En daar waar hij voordien enkel van plan was om enkel ‘zijn’ sterkste nieuwsmedia te voorzien van een betaalmodel en de rest gratis te laten, zou hij nu toch al zijn kanalen betalend maken.  Ironisch genoeg voegde hij er wel meteen aan toe stevige concurrentie te verwachten van gratis media zoals de BBC, aldus diverse nieuwsbronnen.

Ook Benelux kent - weliswaar 'stille' - 'mediamagnaten'...

Kerels als een Murdoch doen ons denken aan de slechterik in de James Bond-film ‘Tomorrow Never Dies’, waarin de megalomane mediamagnaat Elliot Carver het nieuws als het ware zelf maakt door een ruzie op te stoken tussen Engeland & China.  Zeker nadat we recent het nieuwste boek van Cas Goossens lazen, “De macht van de media”.  Daarin wijdt de beminnelijke en naar onze mening zwaar onderschatte, ex-administrateur-generaal van de BRT niet alleen een hoofdstukje aan die andere stille potentaat, premier-voor-het-leven Silvio Berlusconi en zijn Mediaset maar pende hij ook en niet in het minst een deel over Rupert Murdoch en diens subpolitieke activiteiten (intriges) neer.

Baseerde de schrijver van de 007-prent ‘Tomorrow Never Dies’ zich op het echte leven of ontmoette de fictie louter per toeval de realiteit?  Zeker is wel dat zowel de slechterik in de film als Murdoch in het echte leven er niet voor terugdeinzen om hun macht van de media te ‘gebruiken’ naar eigen goeddunken.  Alhoewel, mocht Murdoch dit lezen, zou hij vermoedelijk argumenteren “dat het ondertussen lang genoeg geduurd heeft dat men op / via het internet ‘zijn’ nieuwsgaring schaamteloos kopieert, dus steelt.”  Wij daarentegen zijn dan weer van mening dat de klassieke media eenvoudigweg veel te lang hebben gewacht met het zichzelf in vraag stellen en op een bijna arrogante wijze het internet tot op het laatste ogenblik stiefmoederlijk bleven behandelen, negeren zelfs.  Identiek aan de crisis, meerdere jaren geleden, in de platenindustrie.  Ook die sector bleef zelfvoldaan zitten terwijl men de muzikale Beeldenstorm nochtans van ver zag afkomen.  Het gevolg was een gefragmenteerd en daarom onopgemerkt, enorm groot, internationaal baanverlies.  Allemaal zogezegd de schuld van het illegaal downloaden en kopiëren van hun muziek.

Het tegenovergestelde soort van (media)bedrijfsleider werd op magistrale wijze vertolkt door Anthony Hopkins in de figuur van ‘Bill Parrish’, in de al even magistrale film ‘Meet Joe Black’.  Daarin zien we, weliswaar tussen de lijnen, dat normen en waarden gerust een grotere rol mogen spelen in de bedrijfsvoering, ondermeer met respect voor de wortels van het mediabedrijf.  Ook Cas Goossens breekt in z’n laatste boek een vurige lans voor een diepzinnig en bewust omgaan met de potentiële macht van media en –bedrijven alsook voor het besef dat de rol van ‘de media’ en van de journalisten in het bijzonder heel wat meer diepgang verdient dan het huidig, eenzijdig commercieel motief en gedrag.  Een nood naar meer respect voor het bedrijven van nieuwsgaring en –verspreiding, zeg maar.

Genoeg gefilosofeerd!  Laat een ding duidelijk wezen: we moeten met z’n allen rekening houden met het feit dat mediamagnaten als Murdoch aan de touwtjes trekken, ook tijdens de komende decennia.  Zeker wanneer verregaande fusies de kaart van de media hertekenen tot enkele reusachtige , en bijgevolg machtige mediareuzen.

Dus stelt zich de vraag meer dan ooit: zal u betalen voor nieuws op internet?

Laat ons uw mening weten via onderstaande ‘Reacties’!  We zijn benieuwd.

Feel it, love it!

Tweet

Grote baas van Concentra Media (uitgever van o.a. Het Belang Van Limburg, Metro en Gazet van Antwerpen), Marc Vangeel, verdedigde enkele dagen geleden de toekomstige besparingsronde binnen hun mediagroep: “We moeten besparen, wie als uitgever nu niet ingrijpt, zet de toekomst van zijn titels op het spel.” Hij is daarmee zeker niet de eerste. In binnen- en buitenland horen we dat al langer, zowel bij TV als bij radio of gedrukte pers. En ja hoor, ook deze topman verwijst naar de recente economische crisis om hun dalend aantal verkochte kranten en zenuwachtige advertentiemarkt te verklaren. Het doet ons zo hard denken aan de klassieke reclamebureaus & mediacentrales van vandaag. Ze blijven maar tappen uit hetzelfde vaatje, zonder ook maar een dag stil te staan bij de markt, hun klanten en wat zij aan meerwaarde aanbieden. Maar vooral doet me dit terugdenken aan de platenmaatschappijen, enkele jaren geleden… Ook zij schoven toen de hete aardappel door naar iets wat buiten hun verantwoordelijkheid leek te vallen: het illegaal downloaden van muziek. Nochtans veranderde enkel de drager, niet de behoefte aan muziek! Nu ook weer, adverteren willen we nog allemaal, maar niet meer op die traditionele, dure manieren. De consument, uw klant, zij/hij zoeken u nog altijd, alleen bepaalt men nu zelf waar men wat over u hoort, ziet of leest. De essentie blijft, alleen veranderen de ‘dragers’! Wie zich niet snel aanpast, is een besparingsronde-vogel voor de kat! Graag verwijs ik naar onze eerdere blogberichten Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood? en Aangekondigde dood? Ziehier een alternatief!.

De nieuwe ‘Donna’, MNM genaamd, nam alvast enkele ’social media’ mee op in haar communicatie: een YouTube profiel, een Netlog pagina en een fanpagina op Facebook. Ook verklaren ze in hun eerste berichten dat hun website het centrale punt moet zijn. Toeval of niet? Hopelijk geen toeval maar wel een teken dat ze eindelijk weten waar de klepel hangt. Want slechts twee dingen ‘marcheren’: oprechte passie (in hun geval muziek) en oprecht ‘babbelen’ met je doelgroep! Of om het met de slagzin van wijlen Donna te zeggen: “Feel it, love it!” … Amen…

Zelf ben ik geen fan van Donna, MNM of QMusic, maar een ding valt me wel op: het lijkt erop dat ze niet al te goed weten hoe, wat, wie, en dan maar meteen alles tegelijk doen. “De klemtoon zal liggen op muziek, heel veel muziek!”, “Maar ook brengen we nieuws, gemakkelijk en voor een breed publiek.”, “Bekende koppen zullen ook langskomen, de Vlaamse showbizz zal goed vertegenwoordigd zijn!”, “Maar de luisteraar beslist wat hij/zij wilt horen!”, “We maken radio voor 18- tot 44-jarigen”. Pardon? …
En dan die programmanamen: men neemt de naam van de presentator en voegt er het woord ’show’ aan toe… Nu overdrijven we natuurlijk een beetje. Maar in elke handleiding staat het: “Definieer zeer duidelijk wat je wenst te bereiken, wat je zal doen. Geef jezelf een duidelijk profiel, een plaatsje op deze wereldbol, zodat iedereen weet waarvoor men bij jou moet zijn!” Met hun 18 tot 44 in m’n achterhoofd luisterde ik aandachtig naar Mevr. Santy, de nieuwe netmanager van MNM: “We zullen nog amper muziek uit de jaren tachtig brengen, wel heel wat meer hedendaagse muziek en jaren negentig.” En daar gaan ze uit de bocht, als u het ons vraagt. Waarom werden de oude Radio Donna en het recente QMusic populair? Juist, de perfect afgewogen mix van “elk wat wils”! En dan zwijgen we nog over het nieuwe logo (Stars & Stripes?) en de naam (wereldbekende snoepjes?)…

Was het toeval dat hun rechtstreekse concurrent enkele weken geleden een zware TV-campagne startte met de opvallende lettercombinatie MhM…? Zou het…?

Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood?

Tweet

Klassieke, grote reclamebureaus lieten al weten dat de voorzichtigheid bij hun klanten zeer goed voelbaar is. Een ‘understatement’ van formaat, vrees ik. Of dat ook al leidde tot daadwerkelijk verlies van budgetten en/of klanten is me niet duidelijk, dus durf ik daarover (nog) geen uitspraken doen (enkel die +/- twintig ontslagen bij Duval Guillaume zijn ons bekend, verre van voldoende om representatief te zijn). Maar de voorspelbare kettingreactie vervolgt wel geruisloos haar genadeloze weg: de klassieke media krijgen het nu ook moeilijk. Zowel in België als in andere landen: De Morgen & Corelio (kranten), VMMa (TV), de Amerikaanse persgroep Tribune,… Nu ook geruchten in de Belgische Sanoma-wandelgangen…

Ironisch genoeg wijten vele klassieke mediamensen dit aan … de financiële crisis. Maar is dit niet eerder de kroniek van een aangekondigde dood? Nieuws blijft nieuws, maar de ‘dragers’ evolueren wel. Ook frequentie en snelheid namen toe. Net als bij adverteren: het blijft nuttig, maar de manier waarop verandert. Voorzagen de klassieke media deze evolutie? Ze zagen stilaan de storm naderen, maar wat ondernamen ze proactief?

Perfect vergelijkbaar met de platenmaatschappijen en de piraterij van CD’s en DVD’s, een achttal jaartjes geleden. Ondergetekende werkte op dat ogenblik bij een top-5 platenmaatschappij, te Brussel. Ik schrijf dus uit ervaring. Iedereen zag de bui hangen, maar het management bewoog amper. “Piraterij is een misdrijf!” schreeuwde men in koor. “Moord! Brand! Hou de dief!” Opmerkelijk… En gemakkelijk. Wanbeheer? Alleen maar oogsten en niet meer zaaien? Relax blijven zitten op uw achterste lichaamsdeel? Niet meer innovatief  zijn? Daar was de schuldige: de illegaal kopiërende nozems! Ziezo, zondebok gevonden. Nochtans had diezelfde muzieksector ervaring met het betreffende probleem: de muziek verdween niet, ‘t was enkel de drager die veranderde: van CD en DVD naar het internet, net zoals vroeger al gebeurde bij de evolutie van cassette naar CD en van VHS naar DVD. Toch kocht de Benelux-baas van de betreffende platenmaatschappij in het oog van die vermeende downloadcrisis een Porsche Cayenne full-option, ..diesel. Terwijl hij de dag nadien zijn promoteam meldde “dat het door de crisis niet langer meer mogelijk is om hun monovolumes te houden en dat zij dus voortaan het wagenbudget gehalveerd zien”. En wat bijvoorbeeld met die muziekgroepen aan de luchthaven? “Ach, dan haal je eerst de mensen op en dan rij je een tweede maal heen en weer om hun instrumenten op te halen”. Tja.

Wanneer vakbonden nu beweren dat deze huidige crisis sommigen zeer goed van pas komt, kan ik het niet helpen even terug te denken aan m’n verleden in de muziekindustrie. Beweer ik dat piraterij er niets mee te maken had? En dat de huidige crisis in reclame en media niet veroorzaakt wordt door de algehele malaise? Tweemaal neen! Maar wie niet innoveert en in de gekende ivoren toren plaatsneemt, kan diep vallen. Enkele weken geleden hoorden we twee hoofdredacteurs in Ter Zake zeggen “dat ze van een krant een crossmediaal platform moeten maken, dat daarin de uitdaging ligt”. Onrechtstreeks hoorde de aandachtige kijker hen toegeven dat de drager veranderde, niet het product (nieuws). Mooi, maar ietwat te laat, niet?

Wat met media op het internet? Ja ook daar worden klappen uitgedeeld, weliswaar discreter en heel wat beperkter. Kijken we naar Google: het vet is van de soep, interne bronnen beweren “dat men er in de toekomst economischer zal feestvieren”, de excessen zouden weldra tot de voltooid verleden tijd behoren. Aha! Dus het ligt niet aan de klassieke media, ook internet ziet bont en blauw! Neen, dat is niet de conclusie die ik uit dit feit trek. Wel stel ik vast dat die crisis diegenen die misschien ietwat boven hun stand leefden opnieuw met beide voetjes op de grond plaatste.

En neen ik ben geen vakbondsmilitant, verre van. Maar ik predik m’n geloof zonder ophouden: enkel oprechtheid zal de storm overwinnen! Oprechtheid in communicatie, zowel die van ons eigen bedrijf als de communicatie die we voeren in opdracht van onze klanten. ‘Fake’ is uit, echt is in! Klassieke reclamebureaus die alle huidige problemen snel in de schoenen van ‘de crisis’ steken? Hypocriet en/of oerdom. Jarenlang deden ze rustig verder, niet écht denkend aan hun klant, wel aan hun ‘billable hours’. Niet hoeven te innoveren, laat staan te investeren in klantencontact. Neen, u begrijpt me niet, ik bedoel écht klantencontact: je kostbare tijd met de glimlach en met een ongetemd enthousiasme investeren in je klant, hoe klein die ook is! Enkel die oprechtheid, dat samen keihard werken en proactief meedenken met de klant, enkel dat zal ons overeind houden. Crisis, welke crisis? Investeren in tijd, geduld en passie, dat en dat alleen weet uw klant te waarderen, dat voelt hij/zij, want wat echt is, kun je niet ‘faken’ maar wel na verloop van tijd ’billable’ maken!

We hebben Alfred Jodocus Kwak nodig!!!

Tweet

U zal me niet geloven, maar een tweetal weken geleden typte ik een basisidee voor een blogbericht getiteld: “We hebben Alfred Jodocus Kwak nodig!!!”. En vorige week donderdag lees ik tot mijn grote verbazing dit bericht op de website van de VRT nieuwsredactie…

Ongelofelijk, niet?! Toch is het zo. Waarom vond ik dan dat we dringend die vrolijke eend opnieuw nodig hadden? We verliezen met z’n allen de puurheid, de eenvoud, onze oprechtheid. Van nature uit ben ik een optimist. Maar “het echte” zijn we laatste jaren kwijtgespeeld. Zowel in onze zakelijke communicatie als in onze privécontacten. Ja ook de huidige tekenfilmpjes hebben “het” niet meer… Alfred had en heeft dat wel! Niet moeilijk, z’n geestelijke vader is een ‘ancien’ met de niet-gespeelde onschuld van een pasgeboren zuigeling, de klaarheid van het zuiverste bronwater in zijn spreken en denken, het onverbeterlijke geloof in het goede van mens en dier en een van ambitie en naïeviteit doordrongen missionaris. Herman van Veen… Toeval of niet, die andere Nederlander had dat ook: wijlen Toon Hermans. Een zeer grote meneer! Vooral figuurlijk.

Ondertussen zijn Pluk van de Petteflet, Peter en De Wolf, Kuifje & Bobbie, Boes, Dommel, Quick & Flupke, Plons, Liegebeest, de Gummi beren, de Freggels, Seabert, Teddy Ruxpin, Bollie & Billie, Lucky Luke, Inspecteur Gadget, Tjilp de Mus, Nils Holgersson, Vrouwtje Theelepel, Babar, GI Joe, de Thunderbirds, de Bluffers, de Snorkels, de familie Robinson en kameraden in de verdomhoek geduwd door hun moderne concurrenten waarvan jong en oud beweren dat ze zielloos zijn… Onze nostalgie wordt heel eventjes gered door YouTube…

Maar ook de TV-programma’s met echte mensen verloren hun karakter, hun eenvoud, hun ’spirit’. Want wat gelooft U? Iets wat echt is! Iets wat U kan en wilt geloven! Het bewijs wordt geleverd: welk kanon schiet iedere week opnieuw alle kijkcijfers aan flarden? Witse. Met acteurs waarvan vriend en vijand toegeeft dat het ’klassebakken’ zijn. Mensen die U iets brengen, iets vertellen waarvan ze zelf overvol zijn, dat vreet U als geen ander! Kijken we ook naar Top Gear. Drie gasten met een dosis humor en zelfrelativering die echter gek zijn op auto’s! Gevolg: U en ik zitten iedere keer weer aan die beeldbuis gekluisterd!

De jaren ‘80 bulkten van zulke eerlijkheid, zulke puur en onversneden beeldkwaliteit.
“Moordspel”, “Ivo Niehe TV Show”, wekelijks cabaret met Joop Doderer en bende, “In de hoofdrol” met Mies Bouwman, “Wedden Dat”, “Merlina”, noem maar op…

Was er met die pure dingen minder geld te verdienen dan wat bijvoorbeeld Studio 100 heden schept? Neen, ik denk het niet. Ik herinner me dat van elk genoemde figuurtje er ‘merchandising’ bestond, net als nu van de huidige figuurtjes. Alleen, die van vandaag zijn … zo zielloos. Logisch, de spullen werden afgeleid van  door marketeers snel ontwikkelde en dus oppervlakkige dingen. Op zich niets ergs voor onze kinderen, klopt. Maar ik ben eens benieuwd of zij later ook zo vol van jeugdsentiment YouTube zullen afschuimen op zoek naar ‘hun Boes’ of ‘hun Smurfen’. Ik vrees ervoor…

Daarom was dat ene nieuwsbericht (de retour van Alfred Jodocus Kwak) zo leuk! Eén van onze helden is onderweg naar ons! Niet van een fabriek die misbruik wilt maken van de legende, neen, onder begeleiding van de oorspronkelijke, geestelijke vader!

Die puurheid, die eerlijkheid moet ook dringend terugkomen in de zakelijke wereld. Rechtdoorzee met elkaar communiceren loont! Objectiviteit verkoopt! Ruikt Uw klant, prospect, consument in Uw boodschap veel reclame, veel ‘commerce’? Zoef! Daar gaat hij! Verdwenen met de noorderzon!
Maar bent U objectief, durft U zowel de plus- als de minpunten aan te geven, luistert U niet alleen maar reageert U ook op iedere verzuchting van Uw klant, en loopt Uw hart en mond over van passie over Uw product? U ligt wakker van het welzijn van Uw klanten? Puur en onversneden? Knap! Uw zaak zal lopen als een trein!

Dat objectief & interactief communiceren met Uw klanten en prospecten kost hopen geld? Nonsens!
Hangt er alleen van af met wie U zal samenwerken. Een oprecht gepassioneerde ervaringsdeskundige die gek is op ‘Communicatie’ of een groot bureau dat al lang niet meer wakker ligt van Alfred Jodocus Kwak?
Aan U de keuze!

“Als ik kon toveren, kon toveren, dan…”

Hartverwarmde groeten!