Bedrijven en merken: Kwetsbaarheid tonen verhoogt authenticiteit.

Tweet

Gedaan met macho-merken...

In de krant De Standaard van 8 maart werden naar aanleiding van ‘Internationale Vrouwendag’ een twintigtal succesvolle vrouwen aan het woord gelaten. Ze kregen vier vragen voorgeschoteld: wat doet u anders dan uw moeder, naar welke grote vrouw kijkt u op en waarom, wat verwijt u mannen en wat is uw meest vrouwelijke eigenschap?

Die vragen hebben niets met marketing en communicatie te maken, denkt u nu. Waarom ze dan bespreken op een site van een communicatiebureau? Simpel. Zonder het te beseffen gaf een van hen, Mevr. Van Hecke, directeur-generaal van het katholiek onderwijs, vier antwoorden die we perfect kunnen doortrekken naar het bedrijfsleven, naar de verhouding tussen verkoper en klant. De gemiddelde macho-ondernemer zal het niet graag lezen. De les gespeld worden door iemand uit de ’soft’ sector. Maar ziehier haar 4 wijze lessen, voor elk van jullie bestemd:

1. “Vertrouwen stellen in machines”
Toegegeven, op de eerste vraag antwoordde de directeur-generaal van het katholiek onderwijs: “Vertrouwen stellen in machines voor de repetitieve huishoudelijke taken”. Maar met een klein duwtje passen we dat antwoord in ons eigen kraam: heb als bedrijf het nodige vertrouwen in de technologische mogelijkheden, zeker in het interactieve internet anno 2011. Wilt u weten wat uw klanten van uw bedrijf vinden? Durf dan oudere werkwijzen te laten vallen en benut de mogelijkheden die voor het grijpen liggen.

2. “Koppel uw overtuiging aan een warme persoonlijkheid”
Van Hecke kijkt op naar Paula D’Hondt, “omdat ze de sterkte en overzettelijkheid van haar overtuiging koppelde aan een warme persoonlijkheid”. Inderdaad, meer moet dat niet zijn. Ook niet als bedrijf. Degelijke goederen en diensten aan de man brengen, zeker van je kunnen, maar tegelijk bereikbaar en nederig blijven. Niet een logo dat ons om de vijf voet lastig valt en van de daken schreeuwt hoe goed het wel niet is en vervolgens een klantenservice van lik m’n vestje blijkt te hebben. Maar wel een bedrijf, groot of klein, met de hartelijkheid en toegankelijkheid van de kruidenier om de hoek. Read more »

‘RIP 2.0′ : het zoveelste tendentieuze opiniestukje over sociale media…

Tweet

Een tweetal weken geleden wijdde Dhr. Fons Van Dyck (marketingspecialist) zijn periodiek opiniestukje in De Standaard opnieuw aan sociale media, ditmaal getiteld ‘RIP. 2.0′. En net als vele andere columnisten tapte hij weer uit hetzelfde vaatje. Een liedje dat we al tot vervelens toe hoorden, niet toevallig het vaakst in kranten en tijdschriften.

“Ondanks de blijvend sterke groei van veel sociale netwerken kampen vele met groeispurten en -pijnen. Afhakende gebruikers is er één van. Eerder dook het fenomeen van ‘defriending’ al op, of ook, voor een korte of langere periode, een Facebook-vrije vakantie inlassen.” … … “Een recent onderzoek van het studiebureau Datamonitor toont immers aan dat het aantal aangesloten leden van sociale netwerksites geen reële weerspiegeling van het aantal actieve leden is. Slechts 20% van de Twitter-accounts wordt actief gebruikt, voor Facebook is dat een op de twee en MySpace haalt een activiteitsgraad van 63 %.”

Is dat nieuw? Is dat typisch voor sociale media, Fons?

‘Defriending’ vindt in ons offline leven dagelijks plaats, al sinds de oertijd! Het wel of niet contact houden met die ene kennis. Of voor jezelf besluiten dat die persoon veeleer een oppervlakkig contact is dan wel een goede vriend. Alleen, in het dagelijkse leven hoeven we er dan niet voor op een knopje ‘Vriend verwijderen’ te drukken. Ons adressenboekje en onze vriendenkring zijn, of we dat nu willen of niet, een doorlopend proces.

Afhakende gebruikers en een beperkt aantal actieve leden… Is dat tekenend voor de groeipijnen van sociale media?

Zelf kennen we talrijke mensen die digitale TV in huis haalden en het uiteindelijk nauwelijks gebruiken. Door tijdsgebrek, een gewijzigde professionele of privésituatie, enzovoort. Of wat te denken van de mensen die een ‘smartphone’ aanschaften en na enkele maanden vaststelden dat het geen spek voor hun bek was. En we zijn allemaal geboren met een mond en een paar oren. Maar gebruiken we die allemaal even vaak en even kwalitatief? En zegt dat dan iets over digitale TV, de smartphone en onze mond & oren? Of over de beheerder ervan? Read more »

“Twitter kan uw gezondheid schaden.” Pardon?

Tweet

Op 2 november publiceerden we hier op onze bedrijfsblog het artikel ‘Debat sociale media wordt gehinderd door stoorzenders (deel 1)’, waarin we stelden dat u in de (klassieke) media zoals TV en kranten vaak onvolledige, onjuiste en gekleurde informatie over sociale media krijgt.  Vandaag doet De Standaard op haar website onze stelling alle eer aan met hun artikel ‘Twitter kan uw gezondheid schaden’.  Klinkt onrustwekkend, niet?  En dat is het ook.  Voor hen.  Want klassieke media beseffen nog steeds niet goed waar de klepel hangt…

Waar blijft de onderbouwde journalistiek?
We weten niet hoe het met u zit, maar wij verwachten van redacteurs bij een zogeheten kwaliteitskrant onderbouwde (onderzoeks)journalistiek en bij momenten visionaire artikels.  Hoe onderscheidt een dergelijke krant zich anders nog in het huidige medialandschap?  Als ik tendentieuze, gratuite artikels wens, met ‘catchy’ titels kan ik me evengoed tot de door beroepsjournalisten vaak verguisde ‘burgerjournalistiek’ wenden.

Maar neen, niet De Standaard, of toch niet als het over online media en in het bijzonder sociale media gaat.  Zo is dit zeker niet de eerste keer dat zij een ietwat gekleurde mening – in dit geval over de microblogdienst Twitter – als een nieuwsfeit aan de man brengt.  De gebeurtenissen die men in het artikel opsomt, kunnen correct zijn.  Maar de redacteur draagt met zulke reeks van eenzijdige voorbeelden, bewust of onbewust, bij tot de recente, negatieve stemmingmakerij rondom online netwerken welke we trouwens herkennen van bij andere mediabedrijven.  Overlopen we samen de meest markante zinsneden?

“Twitter… oeverloos geëmmer… betekenisloos gekwetter, genre ‘ik ga nu een broodje eten’, of ‘doet deugd, zo’n douche’… zo overbodig… “

Klopt!  En dan, beste auteur?  Is dat dan zoveel anders in het dagelijks, offline leven?  Is daar iedere zin, ieder stukje aan info dat u met andere mensen deelt, een waardevol item, te bewaren voor het nageslacht?  Natuurlijk niet.  Het internet is een kopij (weerspiegeling) van ons dagelijks leven! U lult wat af op een dag, met familie, vrienden en collega’s.  Het betreft daarom nog niet allemaal encyclopedisch materiaal.  Akkoord?  Waarom mag zich dit dan niet voordoen op Twitter?  En is daarom Twitter meteen en onomkeerbaar een voor u nutteloos communicatiekanaal?

Is elk telefoongesprek onmisbaar, elke e-mail waardevol?  Is elk TV-programma van onschatbare waarde, elk gesprek dat u voert tijdens een lunch?  Waarom moet een, en let nu goed op, communicatiemiddel als Twitter daarop de uitzondering zijn?

“De site (Twitter dus) wordt tegenwoordig gebruikt om volksopstanden aan te wakkeren (Iran, Moldavië), om verkiezingspropaganda te verspreiden, om roddelnieuwtjes de wereld in te sturen en om de aandacht te trekken…”

Is dit een volledig beeld dat u schetst?  Werkelijk?  Iemand die niets van Twitter kent – een groep waartoe we u ook moeten rekenen, vrees ik – en zoiets leest, geeft het ding zelfs geen minuut de kans om z’n mogelijk nut te bewijzen.  Nogmaals, Twitter is momenteel een van de honderden online communicatiemiddelen die voor handen zijn.  Communicatie!  Begrepen?  En ja, democratie, meerderheid, oppositie, terroristen, politie, roddeltantes en aandachtstrekkers, allemaal communiceren ze, dus ook via Twitter.  Maar merkte u ook op dat heel wat waardevol nieuws te rapen valt tussen al dat ‘oeverloos geëmmer’ door?  Gebruikte u ook de zoekmachine van Twitter, op zoek naar gelijkgestemden, benieuwd naar onderwerpen die u wel interesseren of iets kunnen bijleren?  En volgde u die personen?  Trad u ermee in dialoog? We durven het te betwijfelen wanneer we uw artikel lezen en de gemiddelde tijdsdruk op redacties kennen.  Neen, het was heel wat makkelijker met die snel op het wereldwijde web gevonden voorbeelden van slecht afgelopen Twitter verhalen, triviale gebeurtenissen die ‘dankzij’ Twitter telkens “de wereldpers haalden”

“Twitter is een machtig communicatiewapen geworden, dat mensen en hun projecten kan maken of kraken.”

Klopt!  Welkom in de wereld van razendsnelle mond-tot-mondreclame! Wie goed doet, goed krijgt, wie slecht doet, wordt in ’t ergste geval op enkele minuten tijd door de virtuele gehaktmolen gedraaid.  Iets op tegen?  Waarom?  Trouwens, laat ons niet hypocriet zijn!  Was en is de krant dat dan nooit, een machtig communicatiewapen dat mensen kan maken of kraken?  …  …  Denk rustig na alvorens u hierop antwoord geeft… De tong is een van de scherpste wapens, de pen vaak nog meer.  Jullie eigen De Standaard reclames van enkele jaren geleden, zijn daarvan een prachtige uitbeelding, of vergissen we ons?

Klassieke media reageerden te laat.
De reden voor de vaak subjectieve berichtgeving over die ‘nieuwe’ online media moet elders worden gezocht.  Niettegenstaande de klassieke media de bui van ver zagen aankomen, anticipeerde men niet snel genoeg op de wijziging van drager.  Want meer is er niet aan de hand.  Niet de honger naar nieuws en informatie verkleinde, de ‘drager’, de manier waarop die inhoud tot bij de mensen komt, wijzigde. Men zou die verschuiving kunnen vergelijken met de crisis die de muziekindustrie enkele jaren geleden trof.  De vraag naar muziek bleef gelijk, de drager wijzigde van CD’s naar internet.  Ook toen, in de muzieksector, bleef men verder dansen op het nochtans zinkende schip. Maar zoiets toegeven, zou gelijkstaan aan een bepaalde vorm van wanbeheer bekennen.  En welke CEO kan zich zulk ‘mea culpa’ veroorloven, zeg nu zelf.

Gedrukte pers beleeft moeilijke tijden.
Het gevecht om de adverteerder werd dus zeker niet makkelijker.  Bepalend is het aantal lezers dat een krant weet te lokken.  En met dat feit op zich heeft De Standaard geen probleem. En terecht. Maar in een tijdperk waarin de adverteerder ontelbaar veel goede redenen heeft om z’n budget te verschuiven van papier naar internet, is het voor ‘print’ (de gedrukte pers) dubbel zo hard opletten geblazen. Op talrijke internationale en nationale redacties leerde men tijdens de voorbije maanden deze problematiek proefondervindelijk.  Geen wonder dat online media niet overal met open armen wordt ontvangen.

Klassiek media samen met, of tegen, online media?
Want het is een publiek geheim dat niet iedereen binnen de klassieke media weet van welk hout pijlen te maken, als ’t gaat over de oprukkende online mediakanalen.  Vooral bij de gedrukte pers heerst er argwaan, twijfel en soms angst, bijvoorbeeld ten aanzien van zoekmachine Google, die met alle inhoud, hun bloed, zweet en tranen, lijkt te gaan lopen en ten aanzien van sociale media zoals Twitter en Facebook die de oppervlakkigheid en snelheid van nieuws verergeren. Een tegenstrijdigheid, niet?  Want zoals eerder aangehaald, verwacht je van een kwaliteitskrant onder andere visie en onderzoek…

Online netwerken kunnen bijdragen tot het succes van offline media.
Sociale media zijn geen hype, ook niet louter een trend.  Open uw ogen.  Talrijke bedrijven en ontelbaar veel particulieren gebruiken een of meerdere online netwerken om met elkaar in contact te blijven.  Dat Twitter binnen een paar jaar misschien niet meer bestaat of Facebook van naam verandert, zal ons worst wezen!  Het idee achter die sociale media is hoogstwaarschijnlijk wel een blijver, namelijk op rechtstreekse wijze via internet (computer/laptop) of smartphones contact houden.  Het gaat dus om aanvullende, let op, aanvullende communicatiemiddeltjes.  En of u die wel of niet gebruikt, is louter een individuele keuze.

In tegenstelling tot wat men vreest, kunnen die online netwerken bijdragen tot het verstevigen van het merk en het uitdragen van de inhoud, van de diensten die men levert.  De krant, het weekblad, allemaal treden ze best zoveel mogelijk in dialoog met hun lezers. Geef aanvullende, ‘verse’ info, stel vragen, verwerk suggesties van lezers, bied extra discussieplatformen aan waarop uw lezers onderling elkaar kunnen vinden,…  Betrek hen bij uw ‘papier’!  De mogelijkheden zijn oneindig.

Dat betekent niet dat er aan sociale media en online netwerken geen nadelen verbonden zijn!  Maar meermaals kritische artikels schrijven, op een bij momenten minachtende toon, over een communicatiemiddel dat je zelf op een foutieve wijze (enkel als ‘feed’) of helemaal niet gebruikt, is volgens ons hoogst opmerkelijk.  Het deed ons even terugdenken aan Kobe Ilsen die voor het TV-programma Volt Twitter ook even van naderbij bekeek.  Of zoals onze collega Laurens op zijn Twitter profiel het stelde: “een boek bespreken zonder het gelezen te hebben”.

De Standaard is niet de enigste…
Hun ‘onwennigheid’ tegenover online media betekent niet dat de kranten zelf geen online activiteiten genereren.  Zeker niet.  Zo mag bijvoorbeeld de website van De Standaard absoluut gezien worden!!  En ‘gelukkig’ is De Standaard niet de enigste die sociale media met argusogen bekijkt.  Ze kunnen zich vastklampen aan andere mediabedrijven waaronder Rossel en De Persgroep.  Hun aanvoerders – Marchant & Van Thillo, door @robinwauters terecht ‘dumb & dumber’ genoemd – slaagden er recent in om, en we citeren, “bloggers de vuilnisbak van het internet” te noemen.  Met die visionaire media-uitspraak kunnen beide heren alvast aanspraak maken op een van de eerstvolgende vrije ministerportefeuilles.  Want was het niet Minister van Defensie Decrem die eind 2008 opperde dat bloggers levensgevaarlijk zijn?

Twitter bekritiseren staat ‘chique’…

Tweet

Deed u ondertussen al uw zegje over Twitter? Spuwde u al uw gal over de nutteloosheid ervan? Trok u al eens Twitter totaal uit z’n context waarna u het des te makkelijker kon bespotten? Neen? Dan behoort u stilaan tot een minderheid. Kijk maar naar de huidige, journalistieke teneur in kranten, magazines en ook online. Het staat dezer dagen hip en ‘cool’ als je het nieuwste communicatiedingetje, Twitter, met de grond gelijkmaakt; geen genade! … En of je iets afweet van Twitter of niet, dat maakt niets uit, neerknallen die handel! En daar zit de fout. Oordeel nooit zonder dat je het op een grondige wijze verkende en het vervolgens op een consequente manier gedurende een tijdje uitprobeerde. (en met een tijdje bedoelen we niet ‘enkele dagen’..!)

Het internet is een exacte weerspiegeling van het dagelijks ‘offline’ leven. Dus ook op dat internet wordt er dagelijks wat afgekletst. Een inhoudelijke bijdrage van een professionele of niet-professionele gebruiker aan/via een online medium noemt men ‘user generated content’ oftewel door de gebruiker gegenereerde inhoud. Vele onderzoeken wezen al uit dat het overgrote deel van alles wat u vandaag op het wereldwijde web vindt, gekopieerde ‘user generated content’ is. We nemen dus heel wat over van elkaar en bazuinen het nadien op onze beurt rond in ons eigen netwerk van contacten. Journalisten – zowel online als offline – vormen geen uitzondering op dat modern kuddegedrag. Want meehuilen met de wolven is gezien hun redactionele deadline nu eenmaal makkelijker en vergt minder tijd dan het beoefenen van (diepgaande) onderzoeksjournalistiek.

Oude wijn in nieuwe vaten…
En zo gebeurt het dus dat we sinds enkele maanden te pas en te onpas worden geconfronteerd met snelle schrijfsels die u ervan overtuigen dat zoiets als Twitter geen zoden aan de dijk brengt voor uw bedrijf, groot of klein. Vaak herkauwde, opgewarmde kost. En al even vaak voorzien van titels die lekker bekken, zoals “60% van nieuwe Twitter-gebruikers haakt binnen de maand weer af!” en eentje meer recent: “Analist van 15 ziet geen heil in Twitter”. “Zie je wel dat die Twitter puur geld- en tijdverlies zou zijn!”, denkt de tot dan nog ietwat aarzelende KMO-bedrijfsleider bij het lezen van het zoveelste niet-onderbouwd artikeltje, in zijn ‘kwaliteitskrant’. (een krant die per definitie bevreesd is van online communicatie en tegen elk middel is dat neigt naar burgerjournalistiek, maar dit geheel terzijde) Op stellingen zoals “60 procent haakt weer af na een maand” reageerden we al eerder op onderbouwde wijze. Namelijk in dit blogartikel: “Uw bedrijf / merk & Twitter? Vel een eerlijk, volledig oordeel!”. Maar de meest recente titel die we opmerkten, brak werkelijk alle ‘records’…

“Analist van 15 ziet geen heil in Twitter”
Deze titel (en bijhorend artikel) verrijkte de pagina “Economie & Financiën” in De Standaard van 14 juli 2009. In de katern “Economie & Financiën”, vermoedelijk zodat elke zakenman het zeker zou gelezen hebben? En die titel… Daar hebben we geen woorden voor. Iemand van 15 jaar heeft dankzij z’n bevindingen over Twitter de ogen van zakenbank ‘Morgan Stanley’ geopend, aldus het artikeltje. Pardon? Een vijftienjarige? Wie heeft ooit beweerd dat Twitter bedoeld was voor de ‘post-Samson & Gert-generatie’? Trouwens, gasten van vijftien jaar moeten achter een bal aanhollen, samen met andere voetbalgekke maatjes of hun huiswerk maken (als het voetbal gedaan is )! Die moeten  Twitter niet analyseren. Natuurlijk vinden zij dat geen interessant medium! Twitter helpt bedrijven en particulieren in vlugge communicatie. Wat heeft zoiets met tieners te maken? Trouwens, grosso modo kunnen we rustig stellen dat er tegenwoordig voor iedere leeftijdsgroep een aangepast online medium is. Zo weet iedereen dat MSN Messenger en Netlog vooral bij de jonge jongeren goed in de markt ligt. Terwijl Facebook daarentegen dan weer steeds meer ‘ouder’ volk aantrekt. Enzovoort…

Schrijf of praat aub niet over iets wat je niet / nauwelijks kent!
Het is altijd wat… Eerst was het dat Twitter slechts een hype was, voor ‘nerds’ en ‘geeks’. Dan luidde het dat Twitter heel wat minder voorstelde dan Facebook (een vergelijking die sowieso eentje is van ‘appelen en peren’!). Daarna klonk het dat Twitter geen geld wist te verdienen. “Et alors?” Ook daarop gaven we een daadkrachtig antwoord (“Of Facebook, Twitter e.a. rendabel zijn, is niet van belang!”). En nu zou de jeugd Twitter opgeven. … Zucht… Daar worden wij nou eens zo moe van hé…

Kijk, we zullen het kort houden: wie zonder kennis en/of ervaring z’n mening geeft, moet sowieso stevig gerelativeerd worden. Daarbij komt dat je steeds moet kijken uit welke hoek de kritiek komt. Dat we in klassieke media zoals TV en in kranten heel wat meer negatief geladen commentaren te zien en te horen kregen, dan positieve recencies, is geen toeval. Klassieke media zijn weliswaar in een fase gekomen waarin ze beseffen dat ze de opkomst van online media niet langer moeten bekampen. Maar hoe ze die online media dan moeten ‘omarmen’, daar zijn ze nog lang niet uit.

Beste KMO-bedrijfsleider, zorg ervoor dat u zich degelijk en volledig informeert of laat informeren alvorens u wel of niet een streep trekt door een of ander voor u nog nieuw en onbekend communicatiemiddel. En huil dus aub niet klakkeloos mee met de wolven. Zeker geen offline / online journalistieke wolven.

Bedankt en succes!

E-mailloze vrijdag…?!

Tweet

Op 28 november (2008) was het “e-mailloze vrijdag”. De naam zegt het zelf: de organisatoren wilden ons een dagje ontlasten van e-mails. Dergelijke initiatieven kennen steeds hevige aanhangers en stevige tegenstanders. Wijzelf behoren tot die tweede groep. Waarom? ”Want hoeveel tijd verspelen we niet iedere dag weer met heen en weer mailen, mijnheer!? En al die stress, je beantoordt een e-mail en meteen staan er daar al twee of drie nieuwe, vette mails te blinken in de overvolle inbox!?” En wij zijn tegen e-mailloze dagen? Yep… Niet het communicatiemiddel maar wel de gebruikers gaan in de fout!

Tot voor kort was het “in” om gewichtig te doen over het aantal e-mails dat je dagelijks moest verorberen. Het stond “chique” 24 uur op 24 bereikbaar te zijn. En je was een “popie jopie” als je opvallend korte replieken terugzond, in het genre van “ontw ok, gvd, mt dnk, k” (“Ontwerp is oké, goed voor druk. Met dank, Koen”).
Maar het tij keert langzaam. E-mail is nog niet eens bij iedereen doorgedrongen, laat staan bij alle bedrijven op een efficiënte wijze gebruikt. En toch komt het medium steeds vaker negatief in het nieuws. Nog heel even en de hongersnood in Somalië is ook de schuld van ‘e-mail’…

Onterecht en jammer, vinden wij. We breken hierbij graag een lans voor het zwarte schaap ’e-mail’.

Essentieel is het correct gebruik ervan! Toon Hermans zei ooit over het toen nog gloednieuwe medium televisie: “Het is een instrument, je moet ermee leren omgaan. Je kan een beetje kijken, maar je moet niet de hele dag voor dat ding zitten.” Dat geldt ook voor e-mail. E-mail veroorzaakt geen stress, wel de manier waarop u ermee omgaat!
Vergelijken we e-mail met andere communicatiemiddelen? Bijvoorbeeld met de telefoon?
U belt mij: gerinkel. Ik neem niet op want ik ben bezig met het schrijven van een tekst die dringend richting klant moet. U belt mij opnieuw: opnieuw gerinkel. Tweemaal ben ik uit m’n concentratie gesleurd. U beslist dan maar een boodschap achter te laten op het antwoordapparaat. Tien minuten later belt Mevrouw Mailbox me terug, met uw boodschap: opnieuw gerinkel. Wat dan volgt is pure chantage: neem ik nu niet op, dan zal Mevrouw Mailbox mij ongenadig – sadisme is haar niet vreemd – ieder volgend uur opnieuw ‘oprinkelen’…
Ik moet dus uw boodschap beluisteren, geen keuze, in tegenstelling tot e-mail. Oeps foutje, ik heb wel een keuze: ofwel de inhoud van uw ‘voice mail’ onthouden, uw ‘voice mail’ bewaren op m’n G.S.M.-toestel, ofwel de inhoud ervan ergens op een blaadje papier neerkrabbelen, om u dan uiteindelijk toch terug te bellen.
“Ach, als telefoon u zo erg stoort, schakel hem dan uit!” Klopt. Maar waarom doet u dat dan ook niet in het geval van e-mail? Schakel uw e-mailprogramma even uit! Wat geldt voor het ene medium is ook van toepassing voor het andere!

Toch verscheen onlangs het zoveelste artikel dat het gemunt heeft op de elektronische post: “E-mail werkt als een gokmachine” in De Tijd (28-11-08).
- Het eerste wat de redacteur aanhaalt is de zogenaamde ‘Informatie overload’: een veelvoud aan e-mails waarvan de meerderheid vaak nutteloos blijkt te zijn. Pardon?
Heeft u die informatie ‘overload’ niet bij andere media? TV? Radio? En laat ons de belangrijkste niet vergeten… in uw kranten?! Lees uw krant kritisch en u merkt hoeveel bizarre, triviale info uw dagblad schaamteloos bevuilt en uw bladspiegel er niet makkelijker op maakt.

- Ten tweede legt e-mail beslag op de planning van onze werkdag, aldus de redacteur. Om dit argument te staven, haalt men er enkele internationale onderzoekers bij. Ontkennen wij dit? Neen, ook wij zijn ervan overtuigd dat mensen verslaafd kunnen zijn, bewust of onbewust, aan e-mailen, net zoals ze ook verhangen raken aan vergaderen, telefoneren of TV-kijken. De schuld van die media? Volgens ons niet. Telkens gaat de gebruiker van het betreffende communicatiemiddel in de fout, discipline moet er zijn. Check bijvoorbeeld slechts driemaal per dag uw e-mail, dat is ruim voldoende.

Maar ons e-mailprogramma uitschakelen is in veel situaties niet (meer) mogelijk. Hoeveel mensen beschouwen hun ‘inbox’ niet als een soort ‘to do’-lijstje? Indien goed georganiseerd, wordt het programma waarin we onze e-mails verzenden en ontvangen (Outlook, Lotus Notes,…) gebruikt als een kast, opgebouwd uit tientallen submappen met daarin alle vereiste info voor onze werkdag. Dus wanneer we e-mail evalueren, moeten we ook rekening houden met de praktische werkorganisatie op kantoor of thuis.

Elk communicatiemiddel vereist ook beleefdheid van de gebruikers. Vaak verwacht de beller of de afzender meteen reactie. Krijgt hij/zij dat niet, miserie! Ook dat is niet de schuld van e-mail maar van de mens. In het verkeer, bij de bakker, in de kerk of bij het met elkaar communiceren; we hebben geen geduld en zeker geen tijd. Daarover lezen we niets in dat zogenaamd allesomvattende rapport over ‘e-mail’, in De Standaard… Het snel in de schoenen schuiven van het e-mailende gedeelte van de bevolking vinden wij naar populisme en gratuite kritiek overhellen!! 

- Over beleefdheid gesproken, als derde argument haalt De Standaard aan dat e-mail ons associaal maakt; we kennen onze collega’s niet meer, er is weinig of geen rechtstreeks contact meer. Dat klopt. En opnieuw verwijzen we naar onze eerdere stelling dat je best alles met mate doet. Mail je jezelf toch onvermijdelijk te pletter, zorg dan voor voldoende ‘tegengif’ in je andere activiteiten. Bijvoorbeeld: kom in je vrije tijd veel onder de mensen, zorg voor een aangenaam actief & sociaal leven, naast je werk.
Die stelling is trouwens hypocriet! Men kent tegenwoordig z’n eigen buren zelfs niet meer, is dat ook de schuld van e-mail misschien?!?

Wilt u meer weten over zij die het op e-mail gemunt hebben? Surf dan naar deze links:
http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=TS23C4IH&kanaalid=169
http://www.emaillozevrijdag.be/email10geboden.html

Onze conclusie? Het getuigt van een enge visie mochten we e-mail beschouwen als een ‘persoon’, een levend iets, wat ons tegenhoudt ons normaal werk op een degelijke manier tijdig gedaan te krijgen. Laat ons eerst in eigen boezem kijken alvorens de rekening van e-mail te maken! Zoals in dit blogbericht aangetoond, heeft het te maken met ‘discipline’, ‘organisatie’,  ’sociale vaardigheden’ & ‘emotionele intelligentie’. Trouwens, al eens stilgestaan hoezeer het ons zakendoen ook positief heeft beïnvloed? Het is een communicatiemiddel, minder opdringerig en meer overzichtelijk dan een telefoon(gesprek), sneller dan een brief en meer bijkomende mogelijkheden dan diezelfde brief, zoals mensen in CC plaatsen, bijlagen bijvoegen,… E-mail is dus enkel een weerspiegeling van haar gebruikers, een spiegel van de maatschappij. Bent u het niet eens met e-mail? Dan bent u het niet eens met bepaalde tendensen in onze maatschappij. Doe er dan wat aan, samen met ons! Niet zonder reden geven wij bij BackBone media vaak infosessies over een optimale, interne organisatie op kantoor.

Voor een keer zijn we het volledig eens met enkele ‘corporate’ firma’s, zoals Microsoft BeLux en hun directeur Dhr. Vandervoort die het als volgt samenvat: “We moeten ons e-mailgedrag veranderen. We moeten niet stoppen met e-mailen, wel slimmer communiceren.” Bingo! Ja tuurlijk, het komt uit de mond van iemand die baat heeft bij software en bij e-mailen. Maar het blijft een waarheid als een koe!

U deelt onze mening of u schudt geïrriteerd met uw hoofd bij het lezen van dit blogbericht? Laat het ons weten, niet per e-mail of telefoon, maar via de voorziene ‘reactie’-knop onderaan ieder blogbericht.