Sociale media & jouw bedrijf: niet wie je bent, maar wat je doet, is van belang.

Tweet

“Populariteit en invloed gaan in de sociale netwerksite Twitter niet altijd gepaard”, lezen we in Twitter-trends worden door klassieke media bepaald op Express.be. In een onderzoek van Hewlett-Packard werd voor de zoveelste keer bewezen dat niet wie je bent van tel is, maar wel wat je zegt en doet van belang is. Anders gezegd: inhoud, inhoud is numero uno! Dat mag ons niet verbazen, echt niet. Want zeg nu zelf, was dat ooit anders?

Twitter is des mensen…
Daar waar mensen zijn, zie je steeds weer hezelfde fenomeen. Aan de toog, op een receptie, maar ook online, en zeker op sociale netwerksites. Ben je grappig of verkondig je interessante dingen, dan ben je al gauw geliefd. Daarbij is niet zozeer van belang wie je bent, wel wat je zegt of doet. Vooral Twitter leent zich uitstekend om dergelijk gedrag vast te stellen. Want anders dan bij Facebook, is bij Twitter de sociale drempel om iemand niet langer nog te ‘volgen’ erg laag (iemand volgen op Twitter = ‘geabonneerd’ zijn op zijn/haar berichten via Twitter). Een simpele muisklik op het woord ‘unfollow’ en je krijgt de updates van die persoon niet langer binnen. Waren alle abonnementen (en vriendschappen) maar zo makkelijk en snel opgezegd, ja toch.

Wie goed doet, goed krijgt…
Help je, ben je amusant of verspreid je interessante info via Twitter, dan groeit jouw aantal volgers gestaag. Maar stuur je aan de lopende band ongelofelijk banale zaken de wereld in, dan kan je er zeker van zijn meerdere ‘volgers’ te verliezen. Read more »

Zal u voor nieuws op internet betalen?

Tweet

Als het van mediamagnaat Rupert Murdoch afhangt, is het weldra voorgoed gedaan met gratis nieuws op internet.  Het is zeker niet de eerste keer dat hij ons trakteert op dergelijke uitlatingen.  Alleen, nu beweert hij dat ‘zijn’ News Corp reeds ver gevorderd is met de concrete voorbereidingen ervan.  En daar waar hij voordien enkel van plan was om enkel ‘zijn’ sterkste nieuwsmedia te voorzien van een betaalmodel en de rest gratis te laten, zou hij nu toch al zijn kanalen betalend maken.  Ironisch genoeg voegde hij er wel meteen aan toe stevige concurrentie te verwachten van gratis media zoals de BBC, aldus diverse nieuwsbronnen.

Ook Benelux kent - weliswaar 'stille' - 'mediamagnaten'...

Kerels als een Murdoch doen ons denken aan de slechterik in de James Bond-film ‘Tomorrow Never Dies’, waarin de megalomane mediamagnaat Elliot Carver het nieuws als het ware zelf maakt door een ruzie op te stoken tussen Engeland & China.  Zeker nadat we recent het nieuwste boek van Cas Goossens lazen, “De macht van de media”.  Daarin wijdt de beminnelijke en naar onze mening zwaar onderschatte, ex-administrateur-generaal van de BRT niet alleen een hoofdstukje aan die andere stille potentaat, premier-voor-het-leven Silvio Berlusconi en zijn Mediaset maar pende hij ook en niet in het minst een deel over Rupert Murdoch en diens subpolitieke activiteiten (intriges) neer.

Baseerde de schrijver van de 007-prent ‘Tomorrow Never Dies’ zich op het echte leven of ontmoette de fictie louter per toeval de realiteit?  Zeker is wel dat zowel de slechterik in de film als Murdoch in het echte leven er niet voor terugdeinzen om hun macht van de media te ‘gebruiken’ naar eigen goeddunken.  Alhoewel, mocht Murdoch dit lezen, zou hij vermoedelijk argumenteren “dat het ondertussen lang genoeg geduurd heeft dat men op / via het internet ‘zijn’ nieuwsgaring schaamteloos kopieert, dus steelt.”  Wij daarentegen zijn dan weer van mening dat de klassieke media eenvoudigweg veel te lang hebben gewacht met het zichzelf in vraag stellen en op een bijna arrogante wijze het internet tot op het laatste ogenblik stiefmoederlijk bleven behandelen, negeren zelfs.  Identiek aan de crisis, meerdere jaren geleden, in de platenindustrie.  Ook die sector bleef zelfvoldaan zitten terwijl men de muzikale Beeldenstorm nochtans van ver zag afkomen.  Het gevolg was een gefragmenteerd en daarom onopgemerkt, enorm groot, internationaal baanverlies.  Allemaal zogezegd de schuld van het illegaal downloaden en kopiëren van hun muziek.

Het tegenovergestelde soort van (media)bedrijfsleider werd op magistrale wijze vertolkt door Anthony Hopkins in de figuur van ‘Bill Parrish’, in de al even magistrale film ‘Meet Joe Black’.  Daarin zien we, weliswaar tussen de lijnen, dat normen en waarden gerust een grotere rol mogen spelen in de bedrijfsvoering, ondermeer met respect voor de wortels van het mediabedrijf.  Ook Cas Goossens breekt in z’n laatste boek een vurige lans voor een diepzinnig en bewust omgaan met de potentiële macht van media en –bedrijven alsook voor het besef dat de rol van ‘de media’ en van de journalisten in het bijzonder heel wat meer diepgang verdient dan het huidig, eenzijdig commercieel motief en gedrag.  Een nood naar meer respect voor het bedrijven van nieuwsgaring en –verspreiding, zeg maar.

Genoeg gefilosofeerd!  Laat een ding duidelijk wezen: we moeten met z’n allen rekening houden met het feit dat mediamagnaten als Murdoch aan de touwtjes trekken, ook tijdens de komende decennia.  Zeker wanneer verregaande fusies de kaart van de media hertekenen tot enkele reusachtige , en bijgevolg machtige mediareuzen.

Dus stelt zich de vraag meer dan ooit: zal u betalen voor nieuws op internet?

Laat ons uw mening weten via onderstaande ‘Reacties’!  We zijn benieuwd.

Twitter bekritiseren staat ‘chique’…

Tweet

Deed u ondertussen al uw zegje over Twitter? Spuwde u al uw gal over de nutteloosheid ervan? Trok u al eens Twitter totaal uit z’n context waarna u het des te makkelijker kon bespotten? Neen? Dan behoort u stilaan tot een minderheid. Kijk maar naar de huidige, journalistieke teneur in kranten, magazines en ook online. Het staat dezer dagen hip en ‘cool’ als je het nieuwste communicatiedingetje, Twitter, met de grond gelijkmaakt; geen genade! … En of je iets afweet van Twitter of niet, dat maakt niets uit, neerknallen die handel! En daar zit de fout. Oordeel nooit zonder dat je het op een grondige wijze verkende en het vervolgens op een consequente manier gedurende een tijdje uitprobeerde. (en met een tijdje bedoelen we niet ‘enkele dagen’..!)

Het internet is een exacte weerspiegeling van het dagelijks ‘offline’ leven. Dus ook op dat internet wordt er dagelijks wat afgekletst. Een inhoudelijke bijdrage van een professionele of niet-professionele gebruiker aan/via een online medium noemt men ‘user generated content’ oftewel door de gebruiker gegenereerde inhoud. Vele onderzoeken wezen al uit dat het overgrote deel van alles wat u vandaag op het wereldwijde web vindt, gekopieerde ‘user generated content’ is. We nemen dus heel wat over van elkaar en bazuinen het nadien op onze beurt rond in ons eigen netwerk van contacten. Journalisten – zowel online als offline – vormen geen uitzondering op dat modern kuddegedrag. Want meehuilen met de wolven is gezien hun redactionele deadline nu eenmaal makkelijker en vergt minder tijd dan het beoefenen van (diepgaande) onderzoeksjournalistiek.

Oude wijn in nieuwe vaten…
En zo gebeurt het dus dat we sinds enkele maanden te pas en te onpas worden geconfronteerd met snelle schrijfsels die u ervan overtuigen dat zoiets als Twitter geen zoden aan de dijk brengt voor uw bedrijf, groot of klein. Vaak herkauwde, opgewarmde kost. En al even vaak voorzien van titels die lekker bekken, zoals “60% van nieuwe Twitter-gebruikers haakt binnen de maand weer af!” en eentje meer recent: “Analist van 15 ziet geen heil in Twitter”. “Zie je wel dat die Twitter puur geld- en tijdverlies zou zijn!”, denkt de tot dan nog ietwat aarzelende KMO-bedrijfsleider bij het lezen van het zoveelste niet-onderbouwd artikeltje, in zijn ‘kwaliteitskrant’. (een krant die per definitie bevreesd is van online communicatie en tegen elk middel is dat neigt naar burgerjournalistiek, maar dit geheel terzijde) Op stellingen zoals “60 procent haakt weer af na een maand” reageerden we al eerder op onderbouwde wijze. Namelijk in dit blogartikel: “Uw bedrijf / merk & Twitter? Vel een eerlijk, volledig oordeel!”. Maar de meest recente titel die we opmerkten, brak werkelijk alle ‘records’…

“Analist van 15 ziet geen heil in Twitter”
Deze titel (en bijhorend artikel) verrijkte de pagina “Economie & Financiën” in De Standaard van 14 juli 2009. In de katern “Economie & Financiën”, vermoedelijk zodat elke zakenman het zeker zou gelezen hebben? En die titel… Daar hebben we geen woorden voor. Iemand van 15 jaar heeft dankzij z’n bevindingen over Twitter de ogen van zakenbank ‘Morgan Stanley’ geopend, aldus het artikeltje. Pardon? Een vijftienjarige? Wie heeft ooit beweerd dat Twitter bedoeld was voor de ‘post-Samson & Gert-generatie’? Trouwens, gasten van vijftien jaar moeten achter een bal aanhollen, samen met andere voetbalgekke maatjes of hun huiswerk maken (als het voetbal gedaan is )! Die moeten  Twitter niet analyseren. Natuurlijk vinden zij dat geen interessant medium! Twitter helpt bedrijven en particulieren in vlugge communicatie. Wat heeft zoiets met tieners te maken? Trouwens, grosso modo kunnen we rustig stellen dat er tegenwoordig voor iedere leeftijdsgroep een aangepast online medium is. Zo weet iedereen dat MSN Messenger en Netlog vooral bij de jonge jongeren goed in de markt ligt. Terwijl Facebook daarentegen dan weer steeds meer ‘ouder’ volk aantrekt. Enzovoort…

Schrijf of praat aub niet over iets wat je niet / nauwelijks kent!
Het is altijd wat… Eerst was het dat Twitter slechts een hype was, voor ‘nerds’ en ‘geeks’. Dan luidde het dat Twitter heel wat minder voorstelde dan Facebook (een vergelijking die sowieso eentje is van ‘appelen en peren’!). Daarna klonk het dat Twitter geen geld wist te verdienen. “Et alors?” Ook daarop gaven we een daadkrachtig antwoord (“Of Facebook, Twitter e.a. rendabel zijn, is niet van belang!”). En nu zou de jeugd Twitter opgeven. … Zucht… Daar worden wij nou eens zo moe van hé…

Kijk, we zullen het kort houden: wie zonder kennis en/of ervaring z’n mening geeft, moet sowieso stevig gerelativeerd worden. Daarbij komt dat je steeds moet kijken uit welke hoek de kritiek komt. Dat we in klassieke media zoals TV en in kranten heel wat meer negatief geladen commentaren te zien en te horen kregen, dan positieve recencies, is geen toeval. Klassieke media zijn weliswaar in een fase gekomen waarin ze beseffen dat ze de opkomst van online media niet langer moeten bekampen. Maar hoe ze die online media dan moeten ‘omarmen’, daar zijn ze nog lang niet uit.

Beste KMO-bedrijfsleider, zorg ervoor dat u zich degelijk en volledig informeert of laat informeren alvorens u wel of niet een streep trekt door een of ander voor u nog nieuw en onbekend communicatiemiddel. En huil dus aub niet klakkeloos mee met de wolven. Zeker geen offline / online journalistieke wolven.

Bedankt en succes!

Of Facebook, Twitter e.a. rendabel zijn, is niet van belang!

Tweet

Komen sociale media zoals Facebook, Twitter, YouTube en anderen uit de kosten? Zijn ze zelf rendabel? Journalisten stellen zich vaak dergelijke vragen. Klassieke media breken er zich voortdurend het hoofd over. Ja, doorgaans enkel klassieke media. Want voorlopig liggen die sociale media er zelf (nog) niet echt wakker van. Zo herhaalde Biz Stone, medeoprichter van Twitter, ‘dat Twitter niet te koop staat’. Facebook-baas Zuckerberg vond dan weer vers kapitaal bij een stel Russische investeerders. En Google, eigenaar van YouTube, beweert concrete plannen te hebben met de video-website.

Maar waarom heeft de pers het dan zo graag over de toekomst van sociale media? Wij kunnen wel enkele redenen bedenken. Zo komt het relatief snel en overdonderend succes van sociale media voor klassieke media doorgaans als ‘bedreigend’ over. Want helaas lopen er nog steeds heel wat mensen rond met het idee dat ‘online’ en ‘offline’ uiteindelijk elkaars vijanden zijn en blijven. Fout! En wanneer achten we een onderneming succesvol? “Als ze winst maken, mijnheer!” Juist! Maar is dat alles wat telt? Wat met de creativiteit? Wat met het ondernemerschap op zich? Ach, als het in ons kraam past, is het blijkbaar plots enkel de boekhouding die telt.

Ontkennen we dat die aspecten van belang zijn? Neen. Sterker nog, in het dagelijkse leven is en blijft een gezonde boekhouding een van de belangrijkste parameters van de toestand van een onderneming. Maar waarom moeten wij bezorgd zijn om de levensvatbaarheid van sociale media & netwerk websites? Wat is daar in hemelsnaam zo interessant aan voor onszelf? Heeft u als journalist, misschien tewerkgesteld bij een mediabedrijf dat anno 2009 ongetwijfeld ook onder zware prestatiedruk staat  (mede door dat interactief en sociaal internet overigens), geen andere interessante items? Heeft u als ondernemer, te midden van een economische crisis, geen andere katten te geselen dan uzelf de vraag stellen hoe het met de financiën van MySpace of Netlog gesteld is? Natuurlijk wel!

Of Twitter en konsoorten binnen enkele jaren al dan niet nog zullen bestaan, zal u – een KMO-bedrijfsleider – worst wezen! En terecht. Want u moet uw bedrijf rechtop houden in deze barre tijden. Dat is wat telt! Trouwens, op de dag dat Twitter of Facebook van het toneel verdwijnt, kennen we ongetwijfeld enkele nieuwe varianten. De vraag is echter: wat doet u vandaag met die sociale media? Benut u op een doordachte wijze een of meerdere van hen in uw bedrijfscommunicatie? Maakt u op slimme wijze gebruik van die communicatiemiddelen? Neen?! Echt niet?! Wel, dat journalisten dan daaraan hun onverdeelde aandacht schenken en zich de vraag stellen hoe het komt dat de hedendaagse ondernemer de kans op het gebruik van interactieve, meetbare, betaalbare en… rendabele communicatie met de doelgroep laat liggen!

Besluit: het is heel wat belangrijker om wakker te liggen van de gezondheid van onze eigen bedrijven dan die van de bedrijven achter Twitter of Facebook. En gezonde bedrijven communiceren met hun prospecten en klanten. Liefst zo efficiënt, kostenbesparend en interactief mogelijk. Kostenbesparend en meetbaar; zeker in tijden dat het wat minder gaat. En laat dat nu net een van de vele kenmerken zijn van sociale media binnen uw bedrijfscommunicatie!

Hoe & waarom ’social media’ benutten?

Tweet

Op zaterdag 24 mei vindt de 43ste ‘World Communications Day’, binnen de Kerk, plaats. En dat het Rome menens is met ‘communiceren’, zullen we geweten hebben! Vaticaanstad zet alle zeilen bij en verrast ons met hun toch wel doordachte en globale inzet van nieuwe, frisse, gepersonaliseerde ’social media’-kanalen waaronder Facebook, YouTube, Twitter en de iPhone. In dit artikel herhalen we ons pleidooi, naar de KMO toe, om op doordachte (!) en interactieve wijze nu eens eindelijk de kaart van ’sociale media’ te willen en durven trekken. We zijn, alvorens we het goed en wel beseften, in een tijdperk beland waar u niet langer in een klassiek eenrichtingsverkeer communiceert naar uw doelgroep toe, maar waarin u een continue, oprechte dialoog aangaat en onderhoudt met hen (prospecten, klanten, vrienden en .. fans). Dit alles uiteraard onder invloed en zware druk van de recente bloei van het zogenaamd interactieve internet; een tweerichtingsverkeer via het web en andere toepassingen/platformen, zoals bijv. uw GSM-toestel (smart phones zoals BlackBerry, iPhone, HTC enz.). En met slechts één doel voor ogen: vrienden worden en blijven met hen, want tevreden (enthousiaste) klanten worden en zijn uw gedroomde verkopers, uw merkambassadeurs!

“Wat de Paus kan, kan u ook!
of.. Als de Heilige Vader het doet, waarom u niet?

HOE?

YouTube (video)
Begin dit jaar lanceerde Paus Benedictus XVI zijn eigen kanaal op YouTube met de toepasselijke naam ‘The Vatican’.
U gebruikt het, kent het, of op z’n minst hoorde u er al wel eens van: YouTube. Een website die het mogelijk maakt dat gebruikers (bezoekers die zich aanmelden, een persoonlijk profiel aanmaken) hun videofilmpjes kosteloos kunnen ‘uploaden’ (op YouTube ‘plaatsen’), bekijken en delen met de rest van de wereld (die YouTube bezoekt, ook zonder eerst een profiel te moeten aanmaken!). Bedoeling van het Vaticaan? “Ons kanaal brengt verslag uit over de activiteiten van de Heilige Vader Benedictus XVI en van andere relevante gebeurtenissen binnen Vaticaanstad en wordt dagelijks bijgewerkt. Zowel de videobeelden als de geluidsfragmenten worden geproduceerd door eigen diensten binnen het Vaticaan en vertegenwoordigen (verwoorden) de positie / mening van de Katholieke Kerk ten aanzien van de hoofdpunten in de wereld van vandaag. Via ‘links’ kan u toegang krijgen tot de volledige en officiële teksten van de geciteerde documenten.”

Facebook (sociaal netwerk)
En nu gaat het Vaticaan nog een stapje verder door het starten van hun eigen Facebook toepassing. “Pope2You” werd ontwikkeld door Vaticaanstad en draait net als alle andere  toepassingen op het platform Facebook. Van zodra u deze toepassing hebt toegevoegd aan uw eigen Facebook-profielpagina, kan u spreuken, afbeeldingen en wensen in de vorm van virtuele ‘postkaarten’ rondzenden naar de door u gekozen Facebook-vrienden. Een soort van virtuele missionaris, het delen van dezelfde geloofsovertuiging op een luchtige wijze.
Misschien toch best even verduidelijken: enerzijds heb je dus Facebook, een sociaal netwerk (interactieve website / software-platform) van vrienden, kennissen en zakenrelaties dat mensen verbindt met elkaar. Zij gebruiken de site om ‘bij te blijven’, door het virtueel uitwisselen van nieuwtjes, foto’s, links (website-adressen/locaties), video’s en hierdoor elkaar beter te leren kennen of vlot op de hoogte te blijven over elkaar. En anderzijds zijn er ondertussen al duizenden toepassingen, meestal ontwikkeld door mensen/bedrijven buiten het bedrijf ‘Facebook’, de zogenaamde ‘third parties’ (NL: derden), die ‘draaien’ op het software-platform Facebook. Stel u voor, sinds de start van Facebook (2004) ontwikkelden meer dan 8.000 ontwikkelaars (programmeurs) +/- 4.500 nieuwe kleine en grotere applicaties. Van toepassingen als een ‘virtuele boekenkast’ (je duidt jouw favoriete boeken aan, waarna deze mee verschijnen op jouw Facebook profielpagina en je dus met andere lezers onder je Facebook-vrienden meningen, titels e.a. kan uitwisselen) tot een idioot spelletje als ‘Schapen Werpen’ (om samen met je Facebook-vrienden te spelen). Vergis u niet, heden zijn het vrijwel enkel die externe bedrijven/ontwikkelaars die hier en daar wat geld verdienen aan hun applicaties (advertentie-inkomsten), Facebook zelf blijft voorlopig wat aanmodderen in hun zoektocht naar eigen omzet.

Andere kanalen/toepassingen
Maar zoals eerder gesteld, de Heilige Vader en zijn adviseurs houden blijkbaar niet van half werk op het vlak van sociale media. Zo vinden we het Vaticaan ook terug op Twitter. Twitter, een platform waar u door middel van korte berichten, maximaal 140 karakters lang, aan diegenen die ervoor kiezen uw ‘updates’ te volgen, uw activiteiten, meningen, videofragmenten, afbeeldingen, mijmeringen, enz. deelt en tevens de berichten van de door u gekozen personen / bedrijven ook kan volgen. Twitter wordt ook wel micro-blogging genoemd. En beschikt u over een iPhone (multimediaal GSM-toestel (smart phone), ontwikkeld en verkocht door Apple)? Dan kan u op het schermpje van uw eigen iPhone Benedictus XVI en de Kerk volgen over de ganse wereld dankzij hun samenwerking met ‘H2Onews’. Als kers op de taart kan u op de website ‘WikiCath’ alle mededelingen, toespraken en officiële standpunten van de Heilige Vader niet alleen terugvinden en lezen maar ook doorsturen naar uw eigen contacten en/of reageren (een commentaartje achterlaten). En zo is de cirkel rond.

Dit alles dus onder het motto: wees daar waar uw doelgroep is en.. communiceer met hen, via ‘hun’ kanalen.

Voor alle duidelijkheid, dit alles heeft niets te zien met religie. Of u nu gelooft of niet, dat maakt niets uit! Wel gaat het hier om de manier waarop hedendaagse, vaak gratis, middelen worden ingezet – al dan niet creatief – met slechts een doel voor ogen: communicatie en, als het even kan, interactie met de doelgroep! Bekijk de ‘Heilige Vader’ als zaakvoerder van het bedrijf ‘Vaticaan’ met als product ‘het katholieke geloof’. Daarbij komt dat net als in onze dagelijkse (bedrijfs)wereld ook binnen Vaticaanstad de waaier aan communicatiemogelijkheden uitbreidde, naarmate het interactieve internet verder groeide. Maar schreeuwde de wit-gele, klassieke media “moord en brand”, net als hier bij ons? Neen, want wat zien we binnen dat ommuurde stadstaatje: de ‘nieuwe’ communicatiemiddelen/-kanalen gaan hand in hand met de traditionele media (krant: L’Osservatore Romano / TV: Vatican Television Center / radio: Radio Vaticana).

Sociale media binnen het bedrijf: plan van aanpak
Het gebruiken van die sociale media, dat is één zaak. Maar je bedrijf intern erop afstemmen, weten met welk doel en hoe je deze media zal inzetten, dat is een ander paar mouwen. Talrijke bedrijven en bekende individuen (vb.: politici)  gebruiken vandaag de dag reeds een of meerdere van die ‘verse’ communicatiekanalen (Facebook, Twitter, LinkedIn,…) zonder een vooraf opgestelde strategie en / of zonder een ‘handleiding’ voor al hun medewerkers. Gevolg: er wordt in het wilde weg geïmproviseerd. Schieten met losse flodders, noemen we dat. Maar neen, ook op dat vlak geeft Vaticaanstad ons allen het nakijken! Want binnen de muren van het kleinste land ter wereld (44 hectare groot), voorzag de dienst ‘Communicatie’ een aparte afdeling die voortaan instaat voor alle ’sociale media’-kanalen van de Heilige Vader. Geef toe, had u al eens gehoord van de ‘Pontifical Council for Social Communication’? Klinkt cool, toch?

WAAROM?

Waarom is dit allemaal van belang voor een KMO? Heel wat sectoren en beroepen kampen, net als de Kerk, met ofwel een stoffig imago, een te nauw keurslijf en een te verkrampte manier van handelen, van communiceren. Denken we maar aan de vrije beroepen (accountants, revisoren, dokters, architecten,…). Het inzetten van dergelijke ‘vlotte’, ‘dichtbij-de-mensen’-media, via het wereldwijde web, zorgt ervoor dat u op een verstaanbare, meetbare en betaalbare wijze te midden van uw doelgroep interactief aanwezig bent, communiceert. Natuurlijk, zonder enige boodschap bent u er weinig mee. Maar vergis u niet, ga niet in sociale media enkel en alleen om ‘uit te zenden’! Want dan brengt u oude wijn in nieuwe vaten. Een risico dat ook Paus Benedictus XVI neemt! Neem nu bijvoorbeeld hun YouTube-kanaal. De afzender van de boodschap, in dit geval dus de Kerk, staat er om bekend normen en waarden uit te dragen (op te leggen), terwijl het publiek op het betreffende medium, de videowebsite YouTube, allerminst bekend staat voor haar discretie en subtiliteit in haar manier van reageren.

Kiest u voor sociale media, …
..wees persoonlijk, consequent, open en oprecht begaan met de mensen om u heen (luister naar hen!)!
De opvallende tegenstelling Paus – YouTube zou je wat dat betreft kunnen vergelijken met de gemiddelde KMO-bedrijfsleider. Deze laatste wenst doorgaans wel een blog, maar… “Wat als daar iemand iets negatief zou achterlaten? Kan je dat dan verwijderen of …?” Tja, volgens de regels van het sociale spel, zeker niet! Maar u kan er dan tenminste op inspelen, reageren. Dat kan u heden niet wanneer iemand op de hoek van een straat iets negatief over uw merk/bedrijf vertelt. Sociale media draait niet om het tweede maar om het eerste woord: SOCIALE! Wanneer u kiest voor sociale media, dan gaat u in DIALOOG. En in een levensecht gesprek tussen twee personen wordt ook niets gecensureerd. Net die dingen waarvoor Vaticaanstad ook moet opletten. In principe zou u nu dus een vraag kunnen stellen, bijvoorbeeld via de Twitter-pagina van Vaticaan, en daarop dan een reactie ‘moeten’ krijgen. Zien hoe het zal evolueren, maar zoals bij vele bedrijven nu al het geval is, merken we op dat het met hun ‘luisteren’ (online monitoring: op het web in het oog houden wie wat over u beweert en/of aan u vraagt en daar dan op reageren indien gewenst) doorgaans slecht gesteld is. En zonder twijfel de belangrijkste regel: actief zijn in sociale media is geven en niet nemen!

..dan geeft u, in plaats van te nemen!
Tips geven, leuke weetjes verspreiden, antwoorden op vragen, meningen vragen, laten weten waar je mee bezig bent, luisteren naar de mensen hun belevenissen en beweringen, geven om hen… En dus niet simpelweg commerciële boodschappen de wereld in sturen, zonder ook maar één minuut te luisteren of bij hen stil te staan. Kortom: geven in plaats van nemen!

..heb een plan en duid een of meerdere ‘online verantwoordelijken’ aan, binnen of buiten uw bedrijf!
We haalden het in dit artikel al eerder aan: zonder vooraf te weten wat u wenst te bereiken en hoe u zich denkt te gedragen, hoe u het concreet zal aanpakken (wie beheert welk social media-kanaal? En hoe?), blijft u beter ver uit de buurt van sociale media. Beweren we nu dat u niet mag proberen, niet mag testen hoe alles functioneert? Integendeel! Dat hoort er bij! Maar eens die periode – naar uw eigen aanvoelen – achter de rug is, moet u voor uzelf heel goed weten waarmee u bezig bent.

..heb een visie op lange termijn, investeer met geduld en hou vol!
Bovenstaande tips leiden tot niets, als u niet volhoudt. Het gebruik van sociale media is geen ‘instantmelkkoe’! Of bouwde u tot op heden al uw (zaken)relaties stevig uit, al op enkele weken tijd?! Natuurlijk niet.

Slotgebed en vredewens:
Tot slot… Zal de Heilige Vader met deze mediamix plots heel wat vlotter meer zieltjes winnen? Neen, maar ook hier geldt: wie niet waagt, niet wint. En zal hij hiermee de Kerk heel wat meer spreekwoordelijke omzet bezorgen? Ook niet. Binding, interactie, dialoog; daar gaat het in 2009 (en later) om, mensen! En uit die binding, uit die loyaliteit, wat volgt daar automatisch uit, denkt u? Juist… extra zieltjes en extra omzet.

Wat de Paus kan, kan u ook en zelfs beter! Want u brengt een goed product, een interessante dienst. Ook u vertegenwoordigt een boeiend merk, een aangenaam bedrijf. Ook u heeft een blijde boodschap, waarbij – indien hedendaags gebracht! – niemand onverschillig blijft, van fundamentalist tot ketter!

Babbel en vermenigvuldigt u (webgewijs)!

UPDATE 26-05-09: Een primeur! Radio Vaticaan, dat uitzendt in 47 talen, laat voortaan reclame(spotjes) toe! Vaticaanstad hoopt op die manier haar loodzware media-uitgaven (+/- 20 miljoen euro per jaar, zo wordt beweerd) te ondersteunen. De Kerk die reclame toelaat, naast het financiële aspect, sowieso ook een zoveelste teken van hun modernisering.

Horen bedrijven/merken thuis op Facebook & andere social media?

Tweet

Het debat is ondertussen in alle hevigheid losgebarsten: horen merken thuis op sociale media & netwerk websites zoals Facebook, Netlog, MySpace, Twitter, LinkedIn en vele anderen? Met zijn opiniestuk ‘Merk zoekt vriend’ op de webstek ‘De Standaard.biz (Marketing & Media)’ levert Dhr. Fons Van Dyck (van het bureau “think/BBDO”) alvast een interessante bijdrage te midden van de huidige discussie. Aanleiding voor zijn schrijfsel is de publicatie van een Nederlandse studie (Social Media Monitor) die de aanwezigheid van Nederlandse merken op sociale mediasites onderzocht. Een van de vaststellingen is even verrassend als voorspelbaar: merken blijken vooralsnog afwezig op het interactieve, ’sociale’ web.

Bedrijven & hun kennis? Hun reclamemakers & motieven?
Kijk, ons verrast dat geheel niet. De merken, of beter gezegd de bedrijven achter die merken, ontbreekt het vaak aan kennis maar vooral aan tijd. Ook nam tot nu toe niemand de tijd om die bedrijfsleiders uit te leggen welke de mogelijkheden zijn om op een interactieve, budgetvriendelijke en meetbare manier rechtstreeks met hun doelgroep(en) te kunnen communiceren. En wat dan met de door die zakenlui vergoedde marketing- en communicatieverantwoordelijken, reclamemakers en mediacentrales? Ach, overschat aub hun kennis en gebruik van de zogenaamde web 2.0-toepassingen niet. Het is er doorgaans triestig mee gesteld. Trouwens, die kleine ons-kent-ons-wereld van reclame & communicatie is er mee gebaat de ‘oude werkwijzen’ mee in stand te houden. Of denkt u dat sommige bureaus zelf echt niet beseffen hoe erg ze achterop hinken als het op hun ‘knowhow’ aankomt met betrekking tot ‘echte dialoog met klanten via het web’? En dan zwijgen we nog over de traditionele media en al even klassieke reclamemakers wiens einde steeds dichterbij komt met iedere nieuwe ontwikkeling op het vlak van online communiceren tussen leverancier en klant. De een z’n dood is de ander z’n brood. De evoluties in communicatie en media vormen zeker geen uitzondering op die regel.

Bedrijven/Merken wel of niet op sociale mediawebsites?
Maar eigenlijk is dat voer voor een ander, apart blogbericht. Dus terug naar het opiniestukje van Dhr. Van Dijck, als bijdrage in de huidige polemiek ‘of merken eigenlijk wel thuishoren op sociale mediasites’. Als lezer merkten we een rode draad op doorheen zijn alinea’s: de gebruiker van dergelijke sociale media netwerkwebsites is op zoek naar ‘vrienden’, geen ‘merken’. En die mening hoor je steeds vaker opduiken, zeker sinds de nieuwe ‘look’ van Facebook fanpagina’s, waardoor merken nu ook als echte mensen/vrienden kunnen communiceren binnen deze social media website.
Toch zijn we het hier bij BackBone media oneens met die achterliggende stelling. Mensen willen geen merken op hun favoriete sociale websites? Juist, ze willen vrienden. Maar betekent dat dan hetzelfde als ‘merken horen niet thuis op sites als Facebook, Twitter e.a.’? Fout!

Vrienden worden fans, fans worden verkopers! Merkbeleving…
Dat mensen vrienden rondom hun willen en geen merken geldt niet alleen op het internet! Die regel geldt overal! Waarom heeft u graag (bepaalde) vrienden? Ze zijn op de een of andere manier een verrijking in uw leven. U voelt zich op uw gemak en / of beter in hun gezelschap. En zo ook met merken waarvan diezelfde mensen fan zijn! Of het dan om hun favoriete voetbalclub, hun onmisbare verzorgingsproducten of hun droomwagen gaat, het maakt niet uit, ze zijn fier en blij over die dingen te kunnen beschikken en verspreiden hun blijdschap met iedereen rondom hen. Kortom, ze worden uw beste verkopers, uw merkambassadeurs (mond-tot-mondreclame!!). Wij gebruiken in zo’n geval dolgraag de term ‘merkbeleving’. Hoe bekomt u als bedrijf (als merk) die schare fans? Vriendjes worden! Begrijp en respecteer dát uitgangspunt in al uw externe communicatie en de weg naar een sterke band met uw klanten/doelgroep ligt wijd open! Maar laat het nou net die ongeschreven wet zijn waartegen vele bedrijven/merken dagelijks zondigen als ketters… (zucht…)

Anders gezegd, ja, merken horen wél thuis op sociale media websites zolang ze maar enkele voorwaarden respecteren. Zich ‘gedragen’ als een echt, natuurlijk persoon, eentje van vlees en bloed, is een van de belangrijkste vereisten. Wat bedoelen we daarmee? Oprecht, loyaal, geïnteresseerd in elkaar (dus niet eenzijdig communiceren hoe goed u bent), onophoudelijk communiceren. Net zoals u met uw vrienden praat tijdens een etentje of een telefoongesprek.

De echte uitdaging?
Sinds de toenemende populariteit van Facebook, Twitter en andere ’social media websites’ heeft iedereen zowel online als offline onophoudelijk zitten ‘tetteren’ als een viswijf. Niet via die (nieuwe) media maar wel over die ‘moderne’ kanalen als Twitter en Facebook. En ook die andere nationale volksport, ‘iemand anders rekening maken’, deed men met verve: of Twitter er wel of niet zou in lukken om geld te verdienen, of Facebook wel of niet zou overgenomen worden door een concurrent, enzovoort… Veel geblaat (over die kanalen), maar weinig wol (via die media)! Want ondernamen de bedrijven iets? Deden ze moeite om die dingen tijdig te verkennen, te doorgronden en al dan niet toe te passen voor hun bedrijven/merken? Slechts enkelen en zij plukken er nu al de eerste vruchten van.

Het op te lossen vraagstuk is dus niet of merken thuishoren op die websites. De echte uitdaging zit vervat in hoe bedrijven en hun merken zullen omgaan met die zogenaamd nieuwe media. Zal iedere KMO in de komende maanden/jaren die nieuwe mogelijkheden onder de knie krijgen? En nog veel belangrijker: zullen ze zich weten te gedragen als ‘echte mensen’, op dat interactieve internet? Zullen ze van hun op het web surfende doelgroep échte fans kunnen maken, door met hen op een losse ongedwongen stijl rechtstreeks en snel te communiceren? Ja? …

Maar hoe wordt u als bedrijf/merk vrienden met uw doelgroep? Hoe gaat dat concreet in z’n werk? … Binnenkort, hier op onze BackBone media bedrijfsblog!

Tot slot, had u al goede of slechte ervaringen met merken/bedrijven op ’social media’ websites zoals Facebook, Netlog of Twitter? Laat het ons weten. Of bent u het totaal (on)eens met onze stelling? Aarzel niet, reageer even via de onderstaande commentaarmogelijkheid. Succes & tot gauw!

Feel it, love it!

Tweet

Grote baas van Concentra Media (uitgever van o.a. Het Belang Van Limburg, Metro en Gazet van Antwerpen), Marc Vangeel, verdedigde enkele dagen geleden de toekomstige besparingsronde binnen hun mediagroep: “We moeten besparen, wie als uitgever nu niet ingrijpt, zet de toekomst van zijn titels op het spel.” Hij is daarmee zeker niet de eerste. In binnen- en buitenland horen we dat al langer, zowel bij TV als bij radio of gedrukte pers. En ja hoor, ook deze topman verwijst naar de recente economische crisis om hun dalend aantal verkochte kranten en zenuwachtige advertentiemarkt te verklaren. Het doet ons zo hard denken aan de klassieke reclamebureaus & mediacentrales van vandaag. Ze blijven maar tappen uit hetzelfde vaatje, zonder ook maar een dag stil te staan bij de markt, hun klanten en wat zij aan meerwaarde aanbieden. Maar vooral doet me dit terugdenken aan de platenmaatschappijen, enkele jaren geleden… Ook zij schoven toen de hete aardappel door naar iets wat buiten hun verantwoordelijkheid leek te vallen: het illegaal downloaden van muziek. Nochtans veranderde enkel de drager, niet de behoefte aan muziek! Nu ook weer, adverteren willen we nog allemaal, maar niet meer op die traditionele, dure manieren. De consument, uw klant, zij/hij zoeken u nog altijd, alleen bepaalt men nu zelf waar men wat over u hoort, ziet of leest. De essentie blijft, alleen veranderen de ‘dragers’! Wie zich niet snel aanpast, is een besparingsronde-vogel voor de kat! Graag verwijs ik naar onze eerdere blogberichten Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood? en Aangekondigde dood? Ziehier een alternatief!.

De nieuwe ‘Donna’, MNM genaamd, nam alvast enkele ’social media’ mee op in haar communicatie: een YouTube profiel, een Netlog pagina en een fanpagina op Facebook. Ook verklaren ze in hun eerste berichten dat hun website het centrale punt moet zijn. Toeval of niet? Hopelijk geen toeval maar wel een teken dat ze eindelijk weten waar de klepel hangt. Want slechts twee dingen ‘marcheren’: oprechte passie (in hun geval muziek) en oprecht ‘babbelen’ met je doelgroep! Of om het met de slagzin van wijlen Donna te zeggen: “Feel it, love it!” … Amen…

Zelf ben ik geen fan van Donna, MNM of QMusic, maar een ding valt me wel op: het lijkt erop dat ze niet al te goed weten hoe, wat, wie, en dan maar meteen alles tegelijk doen. “De klemtoon zal liggen op muziek, heel veel muziek!”, “Maar ook brengen we nieuws, gemakkelijk en voor een breed publiek.”, “Bekende koppen zullen ook langskomen, de Vlaamse showbizz zal goed vertegenwoordigd zijn!”, “Maar de luisteraar beslist wat hij/zij wilt horen!”, “We maken radio voor 18- tot 44-jarigen”. Pardon? …
En dan die programmanamen: men neemt de naam van de presentator en voegt er het woord ’show’ aan toe… Nu overdrijven we natuurlijk een beetje. Maar in elke handleiding staat het: “Definieer zeer duidelijk wat je wenst te bereiken, wat je zal doen. Geef jezelf een duidelijk profiel, een plaatsje op deze wereldbol, zodat iedereen weet waarvoor men bij jou moet zijn!” Met hun 18 tot 44 in m’n achterhoofd luisterde ik aandachtig naar Mevr. Santy, de nieuwe netmanager van MNM: “We zullen nog amper muziek uit de jaren tachtig brengen, wel heel wat meer hedendaagse muziek en jaren negentig.” En daar gaan ze uit de bocht, als u het ons vraagt. Waarom werden de oude Radio Donna en het recente QMusic populair? Juist, de perfect afgewogen mix van “elk wat wils”! En dan zwijgen we nog over het nieuwe logo (Stars & Stripes?) en de naam (wereldbekende snoepjes?)…

Was het toeval dat hun rechtstreekse concurrent enkele weken geleden een zware TV-campagne startte met de opvallende lettercombinatie MhM…? Zou het…?

Aangekondigde dood? Ziehier een alternatief!

Tweet

In ons blogbericht Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood? hadden we het ondermeer over piraterij (internet) en welk effect dat heeft op klassieke media. We mijmerden over drie actoren: de algehele crisis, het razendsnelle en allesomvattende internet en de doorgaans nog steeds klassieke media. De veeleer slechte toestand van die media lijkt ons voor een groot deel de kroniek van een aangekondigde dood. Of hoe zij zich helemaal niet of niet tijdig aanpassen aan de nieuwe oppermacht: het door de consument gecontroleerde en gestuurde interactieve web (web 2.0)!

Is er een alternatief? Ja! Kan gelijk wie of wat zich aanpassen? Ja! In Zijn ’social media’ interessant voor KMO’s? haalden we al een voorbeeld aan: een striptekenaar, wat kan hij/zij aanvangen met het interactief internet? Veel, zoals je in dat blogbericht zal lezen.

Of we nog een voorbeeld hebben? Ja hoor, van een al even ‘klassiek’ medium: boeken… En het wordt nog beter! De betreffende schrijver pakt in een klap ook de piraterij (zijn boeken op internet downloaden) aan. Over wie hebben we het? Paulo Coelho. Meer dan 100 miljoen boeken verkocht de goede man. Hijzelf beweert dat dit ondermeer ‘dankzij’ die piraterij is, “want illegale bestanden vergroten mijn naambekendheid en zorgen dus uiteindelijk voor meer verkochte boeken”. Wij, bij BackBone media, noemen dat effect ‘merkbeleving’. Dus heeft de wereldberoemde Paulo niet alleen een website en weblog maar ook een piratenblog. Of over ‘omhels uw vijanden’ gesproken! Of: “Keep your friends close but your enemies even closer”. En dan zwijgen we nog over zijn MySpace en Facebook profielen…

Het internet, web 2.0, de nagel aan de doodskist van klassieke media? Integendeel, het is zoals koken: je moet de juiste ingrediënten goed mixen! Maar het ingrediënt internet volledig schrappen van het menu? “Man, man, man, miserie, miserie…”

Klassieke media: kroniek van een aangekondigde dood?

Tweet

Klassieke, grote reclamebureaus lieten al weten dat de voorzichtigheid bij hun klanten zeer goed voelbaar is. Een ‘understatement’ van formaat, vrees ik. Of dat ook al leidde tot daadwerkelijk verlies van budgetten en/of klanten is me niet duidelijk, dus durf ik daarover (nog) geen uitspraken doen (enkel die +/- twintig ontslagen bij Duval Guillaume zijn ons bekend, verre van voldoende om representatief te zijn). Maar de voorspelbare kettingreactie vervolgt wel geruisloos haar genadeloze weg: de klassieke media krijgen het nu ook moeilijk. Zowel in België als in andere landen: De Morgen & Corelio (kranten), VMMa (TV), de Amerikaanse persgroep Tribune,… Nu ook geruchten in de Belgische Sanoma-wandelgangen…

Ironisch genoeg wijten vele klassieke mediamensen dit aan … de financiële crisis. Maar is dit niet eerder de kroniek van een aangekondigde dood? Nieuws blijft nieuws, maar de ‘dragers’ evolueren wel. Ook frequentie en snelheid namen toe. Net als bij adverteren: het blijft nuttig, maar de manier waarop verandert. Voorzagen de klassieke media deze evolutie? Ze zagen stilaan de storm naderen, maar wat ondernamen ze proactief?

Perfect vergelijkbaar met de platenmaatschappijen en de piraterij van CD’s en DVD’s, een achttal jaartjes geleden. Ondergetekende werkte op dat ogenblik bij een top-5 platenmaatschappij, te Brussel. Ik schrijf dus uit ervaring. Iedereen zag de bui hangen, maar het management bewoog amper. “Piraterij is een misdrijf!” schreeuwde men in koor. “Moord! Brand! Hou de dief!” Opmerkelijk… En gemakkelijk. Wanbeheer? Alleen maar oogsten en niet meer zaaien? Relax blijven zitten op uw achterste lichaamsdeel? Niet meer innovatief  zijn? Daar was de schuldige: de illegaal kopiërende nozems! Ziezo, zondebok gevonden. Nochtans had diezelfde muzieksector ervaring met het betreffende probleem: de muziek verdween niet, ‘t was enkel de drager die veranderde: van CD en DVD naar het internet, net zoals vroeger al gebeurde bij de evolutie van cassette naar CD en van VHS naar DVD. Toch kocht de Benelux-baas van de betreffende platenmaatschappij in het oog van die vermeende downloadcrisis een Porsche Cayenne full-option, ..diesel. Terwijl hij de dag nadien zijn promoteam meldde “dat het door de crisis niet langer meer mogelijk is om hun monovolumes te houden en dat zij dus voortaan het wagenbudget gehalveerd zien”. En wat bijvoorbeeld met die muziekgroepen aan de luchthaven? “Ach, dan haal je eerst de mensen op en dan rij je een tweede maal heen en weer om hun instrumenten op te halen”. Tja.

Wanneer vakbonden nu beweren dat deze huidige crisis sommigen zeer goed van pas komt, kan ik het niet helpen even terug te denken aan m’n verleden in de muziekindustrie. Beweer ik dat piraterij er niets mee te maken had? En dat de huidige crisis in reclame en media niet veroorzaakt wordt door de algehele malaise? Tweemaal neen! Maar wie niet innoveert en in de gekende ivoren toren plaatsneemt, kan diep vallen. Enkele weken geleden hoorden we twee hoofdredacteurs in Ter Zake zeggen “dat ze van een krant een crossmediaal platform moeten maken, dat daarin de uitdaging ligt”. Onrechtstreeks hoorde de aandachtige kijker hen toegeven dat de drager veranderde, niet het product (nieuws). Mooi, maar ietwat te laat, niet?

Wat met media op het internet? Ja ook daar worden klappen uitgedeeld, weliswaar discreter en heel wat beperkter. Kijken we naar Google: het vet is van de soep, interne bronnen beweren “dat men er in de toekomst economischer zal feestvieren”, de excessen zouden weldra tot de voltooid verleden tijd behoren. Aha! Dus het ligt niet aan de klassieke media, ook internet ziet bont en blauw! Neen, dat is niet de conclusie die ik uit dit feit trek. Wel stel ik vast dat die crisis diegenen die misschien ietwat boven hun stand leefden opnieuw met beide voetjes op de grond plaatste.

En neen ik ben geen vakbondsmilitant, verre van. Maar ik predik m’n geloof zonder ophouden: enkel oprechtheid zal de storm overwinnen! Oprechtheid in communicatie, zowel die van ons eigen bedrijf als de communicatie die we voeren in opdracht van onze klanten. ‘Fake’ is uit, echt is in! Klassieke reclamebureaus die alle huidige problemen snel in de schoenen van ‘de crisis’ steken? Hypocriet en/of oerdom. Jarenlang deden ze rustig verder, niet écht denkend aan hun klant, wel aan hun ‘billable hours’. Niet hoeven te innoveren, laat staan te investeren in klantencontact. Neen, u begrijpt me niet, ik bedoel écht klantencontact: je kostbare tijd met de glimlach en met een ongetemd enthousiasme investeren in je klant, hoe klein die ook is! Enkel die oprechtheid, dat samen keihard werken en proactief meedenken met de klant, enkel dat zal ons overeind houden. Crisis, welke crisis? Investeren in tijd, geduld en passie, dat en dat alleen weet uw klant te waarderen, dat voelt hij/zij, want wat echt is, kun je niet ‘faken’ maar wel na verloop van tijd ’billable’ maken!

We hebben Alfred Jodocus Kwak nodig!!!

Tweet

U zal me niet geloven, maar een tweetal weken geleden typte ik een basisidee voor een blogbericht getiteld: “We hebben Alfred Jodocus Kwak nodig!!!”. En vorige week donderdag lees ik tot mijn grote verbazing dit bericht op de website van de VRT nieuwsredactie…

Ongelofelijk, niet?! Toch is het zo. Waarom vond ik dan dat we dringend die vrolijke eend opnieuw nodig hadden? We verliezen met z’n allen de puurheid, de eenvoud, onze oprechtheid. Van nature uit ben ik een optimist. Maar “het echte” zijn we laatste jaren kwijtgespeeld. Zowel in onze zakelijke communicatie als in onze privécontacten. Ja ook de huidige tekenfilmpjes hebben “het” niet meer… Alfred had en heeft dat wel! Niet moeilijk, z’n geestelijke vader is een ‘ancien’ met de niet-gespeelde onschuld van een pasgeboren zuigeling, de klaarheid van het zuiverste bronwater in zijn spreken en denken, het onverbeterlijke geloof in het goede van mens en dier en een van ambitie en naïeviteit doordrongen missionaris. Herman van Veen… Toeval of niet, die andere Nederlander had dat ook: wijlen Toon Hermans. Een zeer grote meneer! Vooral figuurlijk.

Ondertussen zijn Pluk van de Petteflet, Peter en De Wolf, Kuifje & Bobbie, Boes, Dommel, Quick & Flupke, Plons, Liegebeest, de Gummi beren, de Freggels, Seabert, Teddy Ruxpin, Bollie & Billie, Lucky Luke, Inspecteur Gadget, Tjilp de Mus, Nils Holgersson, Vrouwtje Theelepel, Babar, GI Joe, de Thunderbirds, de Bluffers, de Snorkels, de familie Robinson en kameraden in de verdomhoek geduwd door hun moderne concurrenten waarvan jong en oud beweren dat ze zielloos zijn… Onze nostalgie wordt heel eventjes gered door YouTube…

Maar ook de TV-programma’s met echte mensen verloren hun karakter, hun eenvoud, hun ’spirit’. Want wat gelooft U? Iets wat echt is! Iets wat U kan en wilt geloven! Het bewijs wordt geleverd: welk kanon schiet iedere week opnieuw alle kijkcijfers aan flarden? Witse. Met acteurs waarvan vriend en vijand toegeeft dat het ’klassebakken’ zijn. Mensen die U iets brengen, iets vertellen waarvan ze zelf overvol zijn, dat vreet U als geen ander! Kijken we ook naar Top Gear. Drie gasten met een dosis humor en zelfrelativering die echter gek zijn op auto’s! Gevolg: U en ik zitten iedere keer weer aan die beeldbuis gekluisterd!

De jaren ‘80 bulkten van zulke eerlijkheid, zulke puur en onversneden beeldkwaliteit.
“Moordspel”, “Ivo Niehe TV Show”, wekelijks cabaret met Joop Doderer en bende, “In de hoofdrol” met Mies Bouwman, “Wedden Dat”, “Merlina”, noem maar op…

Was er met die pure dingen minder geld te verdienen dan wat bijvoorbeeld Studio 100 heden schept? Neen, ik denk het niet. Ik herinner me dat van elk genoemde figuurtje er ‘merchandising’ bestond, net als nu van de huidige figuurtjes. Alleen, die van vandaag zijn … zo zielloos. Logisch, de spullen werden afgeleid van  door marketeers snel ontwikkelde en dus oppervlakkige dingen. Op zich niets ergs voor onze kinderen, klopt. Maar ik ben eens benieuwd of zij later ook zo vol van jeugdsentiment YouTube zullen afschuimen op zoek naar ‘hun Boes’ of ‘hun Smurfen’. Ik vrees ervoor…

Daarom was dat ene nieuwsbericht (de retour van Alfred Jodocus Kwak) zo leuk! Eén van onze helden is onderweg naar ons! Niet van een fabriek die misbruik wilt maken van de legende, neen, onder begeleiding van de oorspronkelijke, geestelijke vader!

Die puurheid, die eerlijkheid moet ook dringend terugkomen in de zakelijke wereld. Rechtdoorzee met elkaar communiceren loont! Objectiviteit verkoopt! Ruikt Uw klant, prospect, consument in Uw boodschap veel reclame, veel ‘commerce’? Zoef! Daar gaat hij! Verdwenen met de noorderzon!
Maar bent U objectief, durft U zowel de plus- als de minpunten aan te geven, luistert U niet alleen maar reageert U ook op iedere verzuchting van Uw klant, en loopt Uw hart en mond over van passie over Uw product? U ligt wakker van het welzijn van Uw klanten? Puur en onversneden? Knap! Uw zaak zal lopen als een trein!

Dat objectief & interactief communiceren met Uw klanten en prospecten kost hopen geld? Nonsens!
Hangt er alleen van af met wie U zal samenwerken. Een oprecht gepassioneerde ervaringsdeskundige die gek is op ‘Communicatie’ of een groot bureau dat al lang niet meer wakker ligt van Alfred Jodocus Kwak?
Aan U de keuze!

“Als ik kon toveren, kon toveren, dan…”

Hartverwarmde groeten!