Bedrijfscommunicatie: huis-aan-huisreclame, een achterhoedegevecht?

Een niet-gevoerde discussie tussen een media-krokodil en communicatie-veulen…

“Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand die van reclame leeft, het rood-blauw gekleurde stickertje ‘Regionale pers NEEN, folders NEEN’ op zijn brievenbus bevestigt?!” gooide m’n zichtbaar gechoqueerde schoonvader me naar het hoofd, wanneer hij onze voordeur voorbijliep. Ik had geen zin om te reageren. Het zou een nutteloze discussie zijn, eentje waarin ik me zou opwinden over z’n ietwat verouderde visie op media en z’n gebrek aan kennis van de nieuwere mediakanalen. Dus glimlachte ik beleefd, slikte m’n allereerste woorden in en mompelde ik verlegen “dat ik daarvoor m’n eigen redenen heb”. Een plaatselijk, klein generatieconflictje tussen een dertiger in communicatie en een vijftiger uit de media, beiden nog alles te leren (knipoog), was hiermee op het nippertje vermeden…

Maar online kom ik graag terug op zijn irritatie rondom het rood-blauwe stickertje. Omdat ik denk dat mijn schoonvader niet de enigste bedrijfsleider is die dergelijke foute redeneringen rondom communicatie maakt. Denkwijzen die nefaste gevolgen hebben in de door hun gevoerde bedrijfscommunicatie! Read more »

Zal u voor nieuws op internet betalen?

Als het van mediamagnaat Rupert Murdoch afhangt, is het weldra voorgoed gedaan met gratis nieuws op internet.  Het is zeker niet de eerste keer dat hij ons trakteert op dergelijke uitlatingen.  Alleen, nu beweert hij dat ‘zijn’ News Corp reeds ver gevorderd is met de concrete voorbereidingen ervan.  En daar waar hij voordien enkel van plan was om enkel ‘zijn’ sterkste nieuwsmedia te voorzien van een betaalmodel en de rest gratis te laten, zou hij nu toch al zijn kanalen betalend maken.  Ironisch genoeg voegde hij er wel meteen aan toe stevige concurrentie te verwachten van gratis media zoals de BBC, aldus diverse nieuwsbronnen.

Ook Benelux kent - weliswaar 'stille' - 'mediamagnaten'...

Kerels als een Murdoch doen ons denken aan de slechterik in de James Bond-film ‘Tomorrow Never Dies’, waarin de megalomane mediamagnaat Elliot Carver het nieuws als het ware zelf maakt door een ruzie op te stoken tussen Engeland & China.  Zeker nadat we recent het nieuwste boek van Cas Goossens lazen, “De macht van de media”.  Daarin wijdt de beminnelijke en naar onze mening zwaar onderschatte, ex-administrateur-generaal van de BRT niet alleen een hoofdstukje aan die andere stille potentaat, premier-voor-het-leven Silvio Berlusconi en zijn Mediaset maar pende hij ook en niet in het minst een deel over Rupert Murdoch en diens subpolitieke activiteiten (intriges) neer.

Baseerde de schrijver van de 007-prent ‘Tomorrow Never Dies’ zich op het echte leven of ontmoette de fictie louter per toeval de realiteit?  Zeker is wel dat zowel de slechterik in de film als Murdoch in het echte leven er niet voor terugdeinzen om hun macht van de media te ‘gebruiken’ naar eigen goeddunken.  Alhoewel, mocht Murdoch dit lezen, zou hij vermoedelijk argumenteren “dat het ondertussen lang genoeg geduurd heeft dat men op / via het internet ‘zijn’ nieuwsgaring schaamteloos kopieert, dus steelt.”  Wij daarentegen zijn dan weer van mening dat de klassieke media eenvoudigweg veel te lang hebben gewacht met het zichzelf in vraag stellen en op een bijna arrogante wijze het internet tot op het laatste ogenblik stiefmoederlijk bleven behandelen, negeren zelfs.  Identiek aan de crisis, meerdere jaren geleden, in de platenindustrie.  Ook die sector bleef zelfvoldaan zitten terwijl men de muzikale Beeldenstorm nochtans van ver zag afkomen.  Het gevolg was een gefragmenteerd en daarom onopgemerkt, enorm groot, internationaal baanverlies.  Allemaal zogezegd de schuld van het illegaal downloaden en kopiëren van hun muziek.

Het tegenovergestelde soort van (media)bedrijfsleider werd op magistrale wijze vertolkt door Anthony Hopkins in de figuur van ‘Bill Parrish’, in de al even magistrale film ‘Meet Joe Black’.  Daarin zien we, weliswaar tussen de lijnen, dat normen en waarden gerust een grotere rol mogen spelen in de bedrijfsvoering, ondermeer met respect voor de wortels van het mediabedrijf.  Ook Cas Goossens breekt in z’n laatste boek een vurige lans voor een diepzinnig en bewust omgaan met de potentiële macht van media en –bedrijven alsook voor het besef dat de rol van ‘de media’ en van de journalisten in het bijzonder heel wat meer diepgang verdient dan het huidig, eenzijdig commercieel motief en gedrag.  Een nood naar meer respect voor het bedrijven van nieuwsgaring en –verspreiding, zeg maar.

Genoeg gefilosofeerd!  Laat een ding duidelijk wezen: we moeten met z’n allen rekening houden met het feit dat mediamagnaten als Murdoch aan de touwtjes trekken, ook tijdens de komende decennia.  Zeker wanneer verregaande fusies de kaart van de media hertekenen tot enkele reusachtige , en bijgevolg machtige mediareuzen.

Dus stelt zich de vraag meer dan ooit: zal u betalen voor nieuws op internet?

Laat ons uw mening weten via onderstaande ‘Reacties’!  We zijn benieuwd.

Uw bedrijf / merk & Twitter? Vel een eerlijk, volledig oordeel!

“60% Twitter-gebruikers haakt af.” Et alors?!

Alles en iedereen heeft voor- en tegenstanders. Gelukkig maar! Ook Twitter, de rijzende ster aan het ‘social media’ firmament, kent hier in ons ‘Belgenlandje’ zowel zware fans als categorieke tegenstanders. En te midden van die twee zwart-wit meningen bevindt zich de nog zeer grote, grijze massa. In de politiek zou men spreken van ‘zwevende kiezers’, ‘onbeslisten’… Die laatste groep weet (nog) niet goed wat te denken van dit nieuw communicatiemiddeltje laat staan dat ze het kennen. En waar gaat die grijze massa ‘twijfelaars’ zich informeren? Bij Twitter-gebruikers in hun kennissenkring? Misschien… Als die er al überhaupt zijn! Maar zeker en vast ook ‘in de pers’; internet, kranten, magazines, radio & TV. Op zich niets mis mee, integendeel. Op voorwaarde dat de berichtgeving niet al te tendentieus is en zo geïnformeerd / onderbouwd mogelijk gebeurt. Zo kan een autojournalist zich maar moeilijk een degelijk beeld vormen van de door hem te recenseren wagen wanneer hij niet achter het stuur kon plaatsnemen voor het maken van een deftig proefritje.

En daar knelt nu net het schoentje… De voorbije dagen / weken verschenen in meerdere kranten en ook op het web berichten met ronkende titels:

“Twitter verveelt snel: 3 op de 5 gebruikers haakt af na een maand” (nieuwemedia.blog.nl)
“Nieuwe Twitter-gebruikers haken af na 30 dagen” (Metro)
“De Twitter Quitters” (express.be)
“Meeste Twitter-gebruikers stoppen snel / Microblog is erg vluchtig”
“60% gebruikers verlaten Twitter na een maand” (Het Laatste Nieuws)
…

Aanleiding voor deze artikels waren de recente onderzoeksresultaten van Nielsen Online. De tegenstanders van Twitter reageerden verrukt en verwijzen sindsdien te pas en te onpas naar bovenstaande artikels. Maar de twijfelaars, zij die niets of amper iets van Twitter afweten, baseren zich er ook op en doen dus geen enkele moeite om Twitter te leren kennen. En dat is een gemiste kans! Erger, dat is oordelen zonder kennis… Slim?

Het is allemaal de schuld van Twitter! Of toch niet? …
“60% van de gebruikers verlaat Twitter al na +/- een maand”… Et alors? – zou Mitterrand reageren. Betekent dit nu het mislukken van dit ‘nieuw’ communicatiekanaal, dat in België nog maar sinds begin dit jaar echt aan z’n stille opmars bezig is? Neen!
Want een product, of in dit geval een communicatiekanaal, is niet verantwoordelijk voor de fouten en / of het gebrek aan kennis van haar gebruikers! Ja, u leest het goed. Het zijn vaak de gebruikers die het middel niet (goed) kennen, begrijpen of benutten om vervolgens de zwarte piet naar het ding in kwestie door te schuiven alsof ‘het op niets trekt’.

Vorige ‘nieuwkomers’, zoals de telefoon, TV, GSM, internet, e-mail, ICQ, MSN Messenger, Facebook, kregen ook telkens bakken irrelevante kritiek over zich heen. De telefoon knabbelde aan de tijd die we tot dan nog in levende lijve met elkaar doorbrachten. De TV werkte verslavend, plots lagen de mensen uren in hun zetel, voor dat lichtbakje. “Ze komen hun deur niet meer uit!” Door de GSM werden we nu ook al op toilet of tijdens een etentje gestoord, stel je voor. En met het internet kwamen er allerlei kwaaltjes en virussen de huiskamer binnen en deden de kinderen nóg minder huiswerk. Terwijl dingen zoals Messenger en Facebook puur tijdverlies zijn, voor mensen die niet weten wat echt hard werken is! En oh ja, al die dingen zijn verslavend! Vermeldde ik dat al? De geschiedenis herhaalt zich, keer op keer.

Leer er degelijk mee omgaan, alvorens te oordelen!
Alle voornoemde dingen lijken ons anno 2009 doodnormaal. We leerden ermee omgaan. Maar nu is dus Twitter onze volgende publieke vijand numero uno, des duivels, onze virtuele schietschijf. Want ofwel verliezen we hopen tijd door achter die PC als een gek op de ‘refresh’-knop te drukken (verslavend dus), ofwel vinden we het puur tijdverlies, totaal onzinnig en zeker een onding voor bedrijven! “Want ik hoef niet te weten wat iemand tussen z’n boterham legt hoor!” Tja, Twitter is nochtans veel meer dan banale, nutteloze mededelingen tussen enkele vakidioten en ‘nerds’.
Net als al die andere dingen (TV, telefoon, e-mail,…) moet u het eerst leren kennen en dan oordelen wat het voor u kan betekenen. Kijkt u geen TV om weloverwogen redenen? U werd het bijvoorbeeld beu of vond dat u er niets meer aan had? Perfect! Laat dat ding! Of u kijkt doelgericht naar enkel die dingen die u interesseren, bijvoorbeeld bepaalde documentaires? Mooi zo, u legde voor uzelf een duidelijke doelstelling vast. Toch begint men heden ongeïnformeerd langs alle kanten op dingen zoals Twitter en Facebook te schieten. Ongeïnformeerd. Want stelt men deze zogenaamd kritische mensen een niet-oppervlakkige vraag over die communicatiehulpmiddeltjes – want dat zijn ze! – pikken die criticasters in de meeste gevallen meteen weer af. Ze weten het niet! Maar ‘t is dat het zo ‘chique’ staat, kritiek uiten op iets nieuws, iets ‘hot’. Natuurlijk…

Waarom haakt die 60% van de Twitter-gebruikers dan af? Wat deden / doen ze fout?
Neen wij veralgemenen niet, we geloven best dat een deel van die 60% ermee kapte na het echt grondig verkend en gebruikt te hebben. Er zijn immers tientallen redenen waarom iemand plots geen TV meer wilt kijken, geen radio meer hoeft of stopt met Facebook, e-mail of Twitter. Maar volgens ons heeft een al even groot gedeelte het aan zichzelf te wijten dat ze Twitter maar niets vonden. Die ronkende perstitels verbaasden ons niet. Want ook wij hoorden de voorbije weken gelijkaardige reacties: “Ik heb dat Twittergedoe eens een keertje geprobeerd. Ach, vind er niets aan hoor. Geef mij dan maar een Facebook!” Tweemaal fout!
Primo, men probeert zoiets niet op enkele dagen tijd om er dan al een oordeel over te kunnen vellen. En secundo, vergelijk aub Facebook niet met Twitter!

Ons advies over uw bedrijf/merk & Twitter?
Vorm uw mening pas nadat u Twitter alle kansen en tijd gaf om u al dan niet te bekoren, hetzij persoonlijk of zakelijk! Maar huil niet ongeïnformeerd mee met de wolven.

Hoe leert u Twitter kennen? Welke fouten moet u zeker vermijden? Waarom kost Twitter leren kennen moeite & tijd? Zijn er nadelen aan Twitter? En waarom mag u Twitter niet vergelijken met Facebook? In onze volgende blogberichten bezorgen we u de antwoorden, in verstaanbaar Nederlands…

Opgelet, negatieve reclame is voortaan geen reclame!

Vroeger gold de regel “Negatieve reclame is ook reclame!”. Zolang ze maar over u praten en schrijven, was het idee bij vele reclamemakers & adverteerders. Logisch. Want binnen de klassieke media was het zaak zoveel mogelijk aan bod te komen, zo goed mogelijk in de kijker te lopen. En wat met die regel anno 2009?

Internet meest betrouwbare informatiebron
Gooi dat oude idee meteen in de vuilbak! We smeken het u! Want het interactieve internet (Web 2.0, tweerichtingsverkeer) werkt referentieel. Wat bedoelen we daarmee? Wanneer we op het internet zoeken naar informatie over een merk, firma, dienst en/of product, komen we niet alleen terecht op de bijhorende  website. De kans is heel groot dat we ook nog recensies, kritieken en/of meningen van andere mensen op ons beeldscherm te zien krijgen. En net als in het dagelijkse leven al eeuwen lang het geval is, hechten we ook op het internet enorm veel belang aan de mening van een ander. Of we die dan  persoonlijk kennen of niet, dat doet er zelfs niet toe.

Het marktonderzoekbureau InSites Consulting bevestigt dit met haar recent onderzoek naar wat of wie mensen als betrouwbaar beschouwen. In de categorie ‘betrouwbare informatiebron’ wint internet het van TV (2de plaats) en van kranten (3de plaats).

Uw reputatie op internet
Dus is dat wat men schrijft, zegt of toont over u op internet best wel belangrijk. Maar vele KMO’s zijn daarom bang van ‘Web 2.0′ en zeker van ’social media’. Net omwille van hun angst voor kritiek, “die dan iedereen zomaar kan lezen”. Ze hebben er geen controle over. En dan? Heeft u als merk of firma dan wel controle over dat wat men onder elkaar doorvertelt? Vele bedrijven betalen met de glimlach duur studiemateriaal en statistieken om te weten te komen wat hun doelgroep(en) denken en wensen. Maar wanneer ze de kans geboden wordt om als het ware gratis in dialoog te gaan met hun doelgroep, dan pikken ze raar maar waar massaal af. Kan iemand ons dat even uitleggen? Trouwens, door weg te blijven van het internet, stopt u niet wat anderen er over u of uw bedrijf plaatsen…

Weten wat je klant of prospect wenst. Beseffen hoe hij of zij denkt. Simpelweg weten wat hun behoeften zijn. En daarop meteen kunnen inspelen. Zin in? Ga dan meteen in dialoog met die klant of prospect! En liefst daar waar zij / hij heel wat tijd doorbrengt, daar waar u met haar / hem kan van mening wisselen, zonder je arm te betalen aan enquêtes en tevredenheidsonderzoeken! Het internet! Maak en bewaak mee uw reputatie. Durf objectiviteit en oprechtheid een kans te geven. En schaaf dankzij die reacties uw product of dienst bij, indien nodig. Een win-win voor iedereen. Wat houdt u tegen?

Hoe het niet moet…
Belkin, internationaal actief in computeraccessoires, ging wel op een heel ‘bijzondere’ manier om met hun angst voor objectiviteit op het internet. Ze dachten hun online reputatie te kunnen ’sturen’. Het hele verhaal kort samengevat? Ze betaalden mensen voor het schrijven van positieve recensies over hun producten. Zelfs al waren die mensen bijvoorbeeld helemaal niet zo tevreden of sterker nog, zelfs al hadden die mensen helemaal geen Belkin-producten in huis gehad. De blogosfeer (zo wordt het geheel van blogs en bloggende mensen op het internet genoemd) kwam dit te weten en reageerde voorspelbaar. Belkin werd overal tegelijkertijd aan de virtuele schandpaal genageld. Ze kregen dus wel hun internetaandacht maar als een negatieve, loeiharde boomerang in hun eigen gezicht.

Blijft u bang langs de zijkant zitten? Wordt u een Belkin? Of gaat u nou eens eindelijk ‘babbelen’ met uw doelgroep, zonder dat het u veel centen kost? Wat wordt het?

UPDATE dd 31-01-09: meer details over de manier waarop Belkin positieve recensies verwachtte, vind je HIER

Veel gekwetter op en rond Twitter…

We voorspellen al enkele maanden de doorbraak van Twitter. In andere werelddelen is deze sociale netwerkdienst – een kruising van bloggen en mobiele telecommunicatie – al anderhalf jaar jong, maar voor Europa is het nog gloednieuw. Januari is nauwelijks enkele weken ver en ja hoor… De voorspelde doorbraak rolt als een kleine sneeuwbal van de helling en wordt alsmaar groter en sneller!

Twitters opmars in België & Holland
Sinds enkele weken wordt er in de Belgische en Nederlandse media heel wat gekwetterd over Twitter. De laatste dagen kwam alles in een stroomversnelling terecht. In België besteedden enkele kranten (o.a. Het Nieuwsblad,…), mediawebsites en ondermeer Radio 1 aandacht aan het fenomeen. In Nederland haalde de ‘microblog service’ zelfs de nationale TV met een heuse reportage. Het valt ons op dat er heel wat geblaat wordt, maar niet altijd even objectief of juist. En dat is jammer, want leken baseren zich voor hun mening over een dergelijk nieuw communicatieding, op wat ze her en der opvangen.

Wat is Twitter?
Zonder twijfel hier in de Lage Landen een van de meest gestelde vragen in het Google-zoekvakje. Dus geven momenteel al 101 verschillende websites daarop een antwoord. In een van onze volgende blogberichten ontleden we samen met u deze rijzende ster aan het ’sociale media’-firmament en overlopen we de positieve en minder positieve facetten. Onthou alvast dat Twitter niet zo banaal is als u denkt. Zo kwamen we met z’n allen enkele dagen geleden dankzij enkele Twitter-gebruikers vrijwel meteen te weten dat er in de Amerikaanse Hudson rivier een vliegtuig een noodlanding had gemaakt. De info en de eerste beelden stonden al op Twitter en Twitpic (Twitter toepassing voor het delen van foto’s) alvorens ook maar een klassieke mediaredactie al op de hoogte was. Sterker, vele klassieke persbureaus moesten beroep doen op die Twitteraars. De Standaard blogde er dit over.

Voorspelling komt uit!
Of we nu blij zijn? Want onze voorspelling lijkt uit te komen. Ja en neen.
Ja: Twitter is een nieuw communicatiemiddel, dat op zich is al mooi. En afhankelijk van wat onze KMO’s beroepshalve doen, kan het handig of leuk zijn om aanvullend te gebruiken. Ja: Net als vele andere ‘communicatiemensen’, voelden we blijkbaar deze opkomende trend goed aan.
Neen: De doorbraak gaat volgens ons ietsje te snel. Gevolg? De meningen, kritieken & besprekingen vliegen in het rond. Populistisch, als licht tussendoortje, als gemakkelijk verteerbare trivia, vooringenomen, al wat je wenst. Maar zelden onderbouwd, geduldig, leergierig of objectief…

Misvattingen over Twitter, dankzij onze media
Het valt ons op dat enkel de klassieke media argwanend en vooringenomen reageren op Twitters doorbraak. Dat verbaast ons niet. Zoals we eerder blogden, hebben volgens ons de klassieke media alle reden om zich ongerust te maken over die nieuwkomers. Nieuws blijft nodig, dat wel. Maar internet maakt dat dé twee grote bastions, ‘adverteren (reclame)’ & ‘media’, razendsnel hertekend worden. Letterlijk en figuurlijk: bangelijk!

Objectief?
Radio 1-labels voor kwalitatief ‘infotainment’, Peeters & Pichal, namen enkele dagen geleden ook Twitter even onder de loep. Toen de nieuwswaarde van ‘tweets’ (berichten op Twitter) werd aangehaald, reageerde Peeters lichtjes spottend met de vraag “Is zoiets als Twitter wel betrouwbaar en objectief?”. Wou mevrouw Peeters hiermee bedoelen dat alle andere, klassieke media dan wel steeds correct en objectief zijn? … Echt? … Zoiets durven impliceren, staat ons inziens gelijk aan de luisteraars, lezers en kijkers voor een bende debielen nemen. Het spijt ons.

Sociaal?
‘StuBru’-presentatrice Sofie Lemaire deed ook haar duit in het “ongeïnformeerd afschieten, want dat staat hip!”-zakje. Tijdens de “Life is Music”-marathon ‘analyseerde’ ze samen met een professor (aan de telefoon) Twitter en vroeg ze zich luidop af “of die ’social media’ eigenlijk wel ’sociaal’ zijn?” Wou mejuffrouw Lemaire dan beweren dat wij zonder Twitter in de buurt wel ’sociaal’ zijn? Kom nou! Hoeveel mensen kennen tegenwoordig nog al hun buren? Zeggen we steeds vriendelijk dag tegen elkaar? Graag verwijzen we naar onze eigen website, waar we een stukje uit het lied ‘Pinguïn op Antarctica’ van Bart Peeters mochten citeren om aan te tonen waarom wij ‘Communicatie’ belangrijk vinden! Ga naar ‘Diensten’ en klik op ‘Communicatie’. Trouwens, de term ’social media’ staat voor het aspect ‘interactie’ tussen ‘vrienden’, contacten waarvoor je koos met hen via die media te kunnen communiceren! En dus niet voor ’sociaal’ in de Nederlandstalige betekenis van het woord. Op StuBru is ‘t ene dialect na het andere en een resem Engelse ‘leenwoorden’ te horen, maar plots interpreteren ze woorden op hun taalkundige betekenis. Tja…

Ongevraagd?
“Men plaatst meldingen op Twitter waar je niet om vroeg.” Fout! Je zendt berichten uit en mensen kiezen die wel of niet te volgen. En ook jij kiest zelf wie je wenst te volgen.

Banaal/triviaal?
De bekende Twitteraar http://twitter.com/lamazone schreef volgende terechte reactie op de StuBru-pagina: “Twitter is zo veel meer dan je als vogeltje in 140 karakters op de spiegel van de transhumanistische spiegel te begeven! Wist je dat er getwitterd wordt vanuit Gaza omdat er geen traditionele pers wordt toegelaten in het gebied? http://twitter.com/ajgaza Wist je dat er over Mumbai getwitterd werd, zelfs met zoveel info dat er gevraagd werd er mee op te houden om de terroristen geen info te geven? http://twitter.com/mumbai Wist je dat Twitter Obama deels geholpen heeft te communiceren met zijn (wereldwijde) achterban? http://twitter.com/barackobama Wist je dat je Twitter kunt gebruiken om kennis te delen? http://twitter.com/netlash/status/1097932875 Ken je de Twunch al, de regelmatige Twitterlunches ergens in een stad in het Vlaamsche of Hollandsche land? http://twitter.com/twunch en http://twunch.be/ en wist je dat de StuBru playlist ook gefeed wordt op Twitter?”

Conclusie?
Benny Debruyne, een van onze favoriete redacteurs bij Bizz Magazine, plaatste onlangs een blogberichtje over Twitter. Weliswaar getiteld “Hoe evolueert Facebook in 2009?”. We konden het niet laten er even op te reageren. Achteraf bekeken is die blogreactie een perfecte conclusie:

Benny schreef:
“Op haar blog publiceerde Charlene Li, de auteur van Groundswell, haar internetvoorspellingen voor 2009. Dat de onbegrijpelijke obsessie om zoveel mogelijk vrienden te scoren op socialenetwerksites passé is in 2009 had u wellicht elders al gelezen, maar Li legt ook uit hoe dat zal veranderen. Net zoals je bij Twitter – een internetdienst waarbij je microblogt via sms-berichtjes – met Twitter Grader een ranglijst kunt opstellen van de meest invloedrijke of belangrijkste vrienden, komt er volgens Li ook op Facebook zo’n ranking van je vrienden. Charlene Li ziet zo’n SocialRank-algoritme om vrienden te rangschikken als een nieuwe motor voor sociale netwerken, net zoals de PageRank dat is voor Google. Die laatste voorspelling is wellicht te ambitieus. Van Twitter gesproken: ik stoor me nu al aan de hype-in-the-making waarbij “twitteren” dit jaar doorbreekt bij het grote publiek. Het is allemaal goed en wel om via Twitter reclame te maken voor je blog door om de paar uur te laten weten wat je aan het doen bent, of je van je messianistische kant te laten zien door zoveel mogelijk followers te verzamelen, maar wat is het nut daarvan?”

BackBone bij monde van Laurens reageerde:
“En op mijn beurt verbaast (lees: stoort) me die ergernis bij vele niet-Twitteraars… Men kent het amper of helemaal niet, laat staan dat men zich volledig over alle facetten (inbegrepen de 100den toepassingen) informeert en doet het vervolgens af als tijdverlies en devalueert men de gebruikers tot nietsnutten en/of geeks… Terwijl het simpel is: het is een zoveelste communicatiemiddel, punt, Amen en uit! Gebruik het of laat het links liggen in je eigen communicatiemix, zo simpel is het. Aan ieder de keuze! Ik ben daar weer bijvoorbeeld een zware tegenstander van de GSM-dictatuur. Maar daarover hoor ik niemand meer klagen. Raar… Het staat gewoon chique te zeggen dat je Twittert en het klinkt al even ‘in’ het radicaal af te knallen. Voor elk wat wils dus, in de drang zichzelf te laten gelden… De kritiek die we nu horen en lezen over Twitter, is krak dezelfde als die we een jaar geleden over Facebook hoorden… Shirley Bassey zong het al: “it’s all just a little bit of history repeating!” Je hoeft je er niet aan te ergeren, enkel kiezen en dan verder gaan met je leven. De algehele achterstand van de consument en de bedrijven, hier in België, als ‘t gaat over het volledige plaatje van ICT, dat is pas voer voor praktijkjournalisten als jij! Succes!”

Inderdaad, to Twitter or not to Twitter, is niet de vraag. Wat wel belangrijk is? Hoe denkt u best te communiceren met uw doelgroep? Kom er eens over kwetteren, samen met ons! Welkom!

ps: benieuwd hoe wij wat waar en met wie doen? Klik op BBm op Twitter en je weet alles!

Internetcommunicatie

Ik wil wel, maar ik luk er niet in: alle boekjes lezen die bij ons thuis op de livingtafel belanden. Die hoop groeit sneller aan dan dat ik alles kan lezen! Het is een complot!
Gaat dat dan online vlotter? Nee hoor, de online stroom aan nieuwsberichten, allen schreeuwend dat ze de grootste primeur zijn, van staatsbelang, gaat zo mogelijk nog sneller. Dingen zoals een ‘reader’ – ik koos voor de Google Reader – geven wel een beter overzicht, maar lezen, dat moet je nog steeds zelf doen.
Mocht je alles lezen wat je binnenkrijgt aan ‘mogelijk nuttige’ of ‘mogelijk belangrijke’ info, je zou niet meer komen tot werken, wassen, plassen, strijken, slapen…

Bij een recente tas koffie, nam ik eindelijk nog eens wat lectuur erbij, één van de recente PUB magazines. Ik las het voorwoord. Zonder spijt! Mark Anthierens gaf zijn nabeschouwing over het CCB-gala te Knokke. Hij had er ondermeer geboeid geluisterd naar Guillaume Van der Stighelen en een andere creatieve ’pief’. Deze laatsten hadden het over ‘internetcommunicatie’: “..dat internet geen medium is maar een volledig nieuwe wereld met zijn eigen kanalen en wetmatigheden en dat die dus ook niet als klassiek medium moet gebruikt worden. Wat meestal nu nog wel gebeurt omdat de huidige marketing managers er nog altijd niet mee vertrouwd zijn.”
En het wordt nog beter en levensechter met z’n vervolgzin: “..wie nog niet in termen van internetcommunicatie denkt, is hopeloos gedoemd om te verdwijnen.”
Ik ken een paar bureaus, een hele hoop marketers en ander middenkader die dit hopelijk ook bij hun tas koffie lazen…
Zoniet: redden wie zich redden kan, vrouwen en kinderen eerst!