Facebook? Vind ik leuk! Kom, geef maar toe…

Tweet

Is het bij gebrek aan beter? Je mag hopen van niet. Er zijn immers heel wat belangrijkere thema’s om over te debatteren of te pennen. Maar je kan er in de krant en op TV nu eenmaal niet naast kijken. Bijna dagelijks is er wel een journalist die, al dan niet kritisch, z’n licht laat schijnen over sociale media en wat ze met u en mij ‘doen’. Alsof die sociale netwerken een eigen wil hebben… Niet dus. Toch niet volgens ons. Sociale media zijn voor, en vooral, door u en ik. Het is des mensen. Zo ook voyeurisme en exhibitionisme.

- “Papa, wat is het internet?”
Paps denkt na… Stilte…
- “Hmm, is dat niet dat ding waarop Facebook werkt?” antwoordt pa zijn zoon.

Een jaar geleden vonden we dat nog een leuke cartoon. Grappig. Maar wordt die spotprent niet met rasse schreden werkelijkheid? Hoe zit het binnen enkele jaren? Wat is dan de verhouding tussen sleutelfiguren Facebook, Google en het internet waarop beiden ‘marcheren’?

In een DutchCowboys.nl-artikel wijst Dominique Dewitte ons alvast op een analyse van een zekere Ben Elowitz (bedrijf: Wetpaint). Daarin staat onder andere te lezen dat alle tijd die u en ik op het web doorbrengen beetje bij beetje wordt opgeslokt door gigant ‘Facebook’. En dat uiteraard ten koste van andere sites, blijkt uit de analyse, aldus Dewitte.

Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon.
Zo herinner ik me dat we slechts enkele jaren geleden ons met z’n allen de vraag stelde hoe het zat met dat steeds groter wordende Google. Of ze niet teveel van ons wisten? Of dat nog wel ‘gezond’ was, een privaat bedrijf met zoveel macht en invloed? Ook toen al viel het woord ‘privacy’ te pas en te onpas. Anno 2011 blijven die zorgen en vragen bij heel wat mensen overeind. Alleen verhuisde hun aandacht van Google naar Facebook.

Facebook. ‘Belachelijk speelgoed’ wordt dagelijkse kost.
Zullen we misschien binnen enkele jaren diezelfde vragen opwerpen ten aanzien van een andere, nu nog kleine of onbekende speler op het wereldwijde web? Zoals de zaken er nu uitzien, is die kans erg klein. Maar of Facebook eeuwigdurend is, dat weet zelfs Zuckerberg niet eens. Niemand die er dus uitspraken durft over te doen. Wat de geschiedenis ons wel al leerde, is dat het voor velen toen belachelijke speelgoed en tijdverlies, genaamd Facebook, intussen een dagelijkse gewoonte werd. Naast de brievenbus, onze elektronische inbox en GSM, openen we voortaan minstens eenmaal per dag ook onze blauwgekleurde kijk op de ’sociale’ wereld om ons heen.

De poseur en gluurder in elk van ons.
Nog iets wat de zeer recente geschiedenis ons leerde en iets wat de Facebook-CEO maar al te graag bevestigt met cijfers: terwijl eenieder van ons tiert en schreeuwt, met de armen in de lucht, dat het een schande is hoe Facebook via z’n gebruikersvoorwaarden en werkwijze ons privéleven te grabbel gooit, blijkt elkeen in de praktijk, bewust of onbewust, zijn of haar gegevens met graagte bloot te geven. Anders gezegd: eerst zijn we geschokt, maar redelijk snel laten we onze angst en kritiek varen en geven we toe aan dat stukje exhibitionist en voyeur die in elk van ons schuilgaat.

“Zag je die haar vetrolletjes?!”
Het doet me denken aan de krant ‘Het Laatste Nieuws’, de “grootste krant van het land”. Maar gelijk wie je spreekt of tegenkomt, bijna allemaal beweren ze ‘dergelijke krant’ niet te lezen. Wie zijn dan al die lezers, vraag ik me dan af. Net hetzelfde doet zich voor met Facebook. Want kom op, geef maar toe, af en toe dwalen we allemaal wel eens rond in de digitale fotoalbums van onze kennissen. Al was het maar om eens te kijken naar hun “potsierlijke” interieur of naar “die stiekeme vetrolletjes die er bij ‘dat mens’ intussen bijkwamen; zag je dat?!”

Blijft het internet vrij en vrank?
Spreken we binnen enkele jaren überhaupt nog wel over het oorspronkelijk door z’n bedenkers zeer liberaal opgezet ‘internet’? Want ook talrijke overheden proberen steeds meer vat te krijgen op dat voor hen vaak slinkse en sluwe web. Zowel op illegale wijze, door het simpelweg plat te leggen, als op legale wijze, door met de groten der internetondernemers aan tafel te gaan zitten.

Op het einde van de dag…
Kortom, we geven er kritiek op dat het een lieve lust is. Daarbij doen we ons vaak voor als ethische moraalridders of zetten we ons ‘met opzet’ af tegen de trend, tegen ‘die kuddegeest’. Maar op het einde van de dag willen we allemaal graag gezien worden en als het even kan zelfs ‘populair’ zijn. Want of we nu een persoon of een bedrijf zijn, niemand wordt graag ‘ge-disliked’. En om dat te bekomen, benutten we het medium dat ons hierin het snelst vooruithelpt. En toevallig luistert dat dezer dagen naar de naam ‘Facebook’…